Η νηστεία του Δανιήλ - Μέρα νηστείας 6/21

  Από Αργύρης Σιμώνης

Όταν ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορας κατέκτησε την Ιερουσαλήμ, ζήτησε από τους υπηρέτες του να του φέρουν 

"νέους που δεν έχουν κανένα ψεγάδι, και ωραίους στην όψη, και νοήμονες σε κάθε σοφία, και ειδήμονες από κάθε γνώση, που να έχουν φρόνηση, και να μπορούν να στέκονται στο παλάτι τού βασιλιά, και να τους διδάσκει τα γράμματα και τη γλώσσα των Χαλδαίων." Δαν. 1:4

"Και ανάμεσα σ' αυτούς, από τους γιους τού Ιούδα, ήσαν ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ, και ο Αζαρίας·" Δαν. 1:6

Ο Δανιήλ αποτελεί μια από τις εξέχουσες μορφές στην Αγία Γραφή. Άνθρωπος θεοσεβής και ταπεινός, υπήρξε από τους μεγαλύτερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και έλαβε αποκαλύψεις από τον Κύριο παρόμοιες με αυτές που μας περιγράφεi ο Ιωάννης στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Ένας βασικός λόγος που το πέτυχε αυτό, είναι το γεγονός ότι ήταν άνθρωπος προσευχής και νηστείας:

"Ο Δανιήλ, όμως, έβαλε στην καρδιά του να μη μολυνθεί από τα φαγητά τού βασιλιά ούτε από το κρασί που έπινε εκείνος· γι' αυτό, παρακάλεσε τον αρχιευνούχο να μη μολυνθεί." Δαν. 1:8

"Δοκίμασε, παρακαλώ, τους δούλους σου για δέκα ημέρες· κι ας μας δοθούν όσπρια να τρώμε, και νερό να πίνουμε·" Δαν. 1:12

"Και μετά το τέλος των δέκα ημερών, τα πρόσωπά τους φάνηκαν ωραιότερα και παχύτερα στη σάρκα, από όλους τους νέους, που έτρωγαν τα φαγητά τού βασιλιά." Δαν. 1:15

Στα κεφ. 9 και 10 έχουμε δύο περιστατικά που ο Δανιήλ νηστεύει και προσεύχεται:

"Και έστρεψα το πρόσωπό μου στον Κύριο τον Θεό, για να κάνω προσευχή και δεήσεις με νηστεία, και σάκο, και στάχτη·" Δαν. 9:3

"και ενώ εγώ μιλούσα ακόμα στην προσευχή μου, ο άνδρας Γαβριήλ, που είχα δει στην όραση αρχικά, πετώντας γρήγορα, με άγγιξε την ώρα περίπου της εσπερινής θυσίας·" Δαν. 9:21

Ο Δανιήλ άρχισε να προσεύχεται από το εδ. 3 μέχρι το εδ. 19. Χρειάζονται μόνο λίγα λεπτά για να διαβάσουμε αυτούς τους στίχους, και ο Δανιήλ είπε ότι ενώ προσευχόταν, ήρθε ο άγγελος Γαβριήλ και του έδωσε την απάντηση στην προσευχή του (Δανιήλ 9:21). Έτσι, σε λιγότερο από τρία λεπτά περίπου, η απάντηση στην προσευχή του Δανιήλ είχε ήδη δοθεί. Ο άγγελος Γαβριήλ μάλιστα του λέει:

"Στην αρχή των ικεσιών σου βγήκε η προσταγή, και εγώ ήρθα να σου το δείξω αυτό· επειδή, είσαι υπερβολικά αγαπητός· γι' αυτό, κατάλαβε την οπτασία." Δαν. 9:23

Αυτή είναι μια φοβερή αποκάλυψη. Ο Θεός έστειλε τον Γαβριήλ στην αρχή της προσευχής, αλλά χρειάστηκαν περίπου τρία λεπτά για να εμφανιστεί στον Δανιήλ. Αυτό είναι εντελώς αντίθετο στη θεολογία πολλών ανθρώπων. Πιστεύουν ότι όταν  ο Θεός δίνει μια εντολή σε έναν άγγελο να κάνει κάτι, δεν υπάρχει ο παράγοντας του χρόνου, του χώρου ή της απόστασης. Από την ιστορία αυτή όμως βλέπουμε ότι απαιτείται κάποιος χρόνος για να γίνει η εκδήλωση των πνευματικών στο φυσικό. 

Ο Δανιήλ επαναλαμβάνει τη νηστεία στο κεφ. 10:

"Κατά τις ημέρες εκείνες, εγώ ο Δανιήλ, ήμουν σε πένθος τρεις ολόκληρες εβδομάδες.

Επιθυμητό ψωμί δεν έφαγα, και κρέας και κρασί δεν μπήκε στο στόμα μου ούτε άλειψα καθόλου τον εαυτό μου, μέχρι τη συμπλήρωση τριών ολόκληρων εβδομάδων." Δαν. 10:2-3

Ο Γαβριήλ έρχεται ξανά:

"Και μου είπε: Μη φοβάσαι, Δανιήλ· επειδή, από την πρώτη ημέρα, κατά την οποία έδωσες την καρδιά σου στο να εννοείς, και αφού ταπεινώθηκες μπροστά στον Θεό σου, εισακούστηκαν τα λόγια σου, και εγώ ήρθα στα λόγια σου." Δαν. 10:12

"Όμως, ο άρχοντας της βασιλείας τής Περσίας αντιστεκόταν σε μένα 21 ημέρες· αλλά, δες, ο Μιχαήλ, ένας από τους πρώτους άρχοντες, ήρθε για να με βοηθήσει· και εγώ έμεινα εκεί κοντά στους βασιλιάδες τής Περσίας." Δαν. 10:13

Και τις δύο φορές που προσευχήθηκε ο Δανιήλ, η προσταγή στον άγγελο Γαβριήλ δόθηκε αμέσως. Στην πρώτη περίπτωση ο άγγελος έκανε 3 λεπτά, στη δεύτερη 21 μέρες.

Πολλές φορές έρχεται απογοήτευση όταν προσευχόμαστε, νηστεύουμε, και εκζητούμε τον Κύριο αλλά η απάντηση δεν φαίνεται να έρχεται. Αυτό που βλέπουμε όμως στην ιστορία του Δανιήλ είναι ότι ο Κύριος ανταποκρίνεται αμέσως από τη στιγμή που ξεκινούμε την προσευχή. Υπάρχει ένας πνευματικός πόλεμος που υφίσταται (Εφεσ. 6:12) και η αντίσταση που προκαλεί ο εχθρός κάποιες φορές καθυστερεί την εκδήλωση της απάντησης στην προσευχή μας. Αυτό δεν πρέπει να μας αποκαρδιώνει. Αντιθέτως, πρέπει να εμμένουμε στη νηστεία και στην προσευχή,

"επειδή, είναι πιστός Aυτός που υποσχέθηκε" Εβρ. 10:23

Αμήν 🙏

Η νηστεία της Εσθήρ - Μέρα νηστείας 5/21

  Από Αργύρης Σιμώνης

Η ιστορία της Εσθήρ αποτελεί ένα από τα ωραιότερα παραδείγματα θεοσέβειας και αυτοθυσίας. Έχοντας μείνει ορφανή από μικρή, ο Μαρδοχαίος ανέλαβε να τη μεγαλώσει σαν δική του κόρη. Όταν κάποια στιγμή ο βασιλιάς Ασουήρης θέλησε να διαλέξει βασίλισσα για τον εαυτό του, η Εσθήρ ήταν μια από τις υποψήφιες κοπέλες που πήγαν στο παλάτι. Ο Κύριος έκανε να βρει χάρη μπροστά στον βασιλιά και έγινε βασίλισσα. 

Κάποια στιγμή ο Αμάν, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του βασιλιά που μισούσε τον Μαρδοχαίο επειδή δεν τον προσκυνούσε όπως ο υπόλοιπος λαός, έκανε σκευωρία εναντίον του και κατάφερε να ξεγελάσει τον βασιλιά να εκδόσει διάταγμα εξολόθρευσης όλων των Ισραηλιτών μέσα στο βασίλειο. Ήταν στιγμή μεγάλης κρίσης και η Εσθήρ πήρε τη σωστή απόφαση: Νήστεψε και εκζήτησε τον Κύριο, καλώντας μάλιστα και τον λαό της να την ακολουθήσει στη νηστεία αυτή:

"Πήγαινε, συγκέντρωσε όλους τους Ιουδαίους, που βρίσκονται στα Σούσα, και νηστέψτε για μένα, και μη φάτε και μη πιείτε τρεις ημέρες, νύχτα και ημέρα· κι εγώ και οι υπηρέτριές μου θα νηστέψουμε το ίδιο· και έτσι θα μπω μέσα στον βασιλιά, που δεν γίνεται σύμφωνα με τον νόμο· και αν χαθώ, ας χαθώ." Εσθ. 4:16

Δίχως να υπολογίσει τη ζωή της ζήτησε την καθοδήγηση του Θεού. Ακόμα και αν η οδηγία του Κυρίου δεν έρχεται πάντα ξεκάθαρη, η Εσθήρ έκανε ένα βήμα πίστης και χάρη σε αυτό σώθηκε ολόκληρος ο λαός της. Πρέπει να αφήνουμε την ειρήνη του Θεού να κυριαρχεί στις καρδιές μας. Μπορεί να μην έχουμε τέλεια ειρήνη με καμία από τις επιλογές μας, αλλά πρέπει να επιλέξουμε αυτή που φέρνει τη μεγαλύτερη ειρήνη: 

"Και η ειρήνη τού Θεού ας βασιλεύει στις καρδιές σας, στην οποία και προσκληθήκατε σε ένα σώμα· και γίνεστε ευγνώμονες." Κολ. 3:15

Η Εσθήρ εδώ έπαιξε τη ζωή της κορώνα γράμματα, αλλά ο σκοπός άξιζε το ρίσκο. Όλοι πρέπει να έχουμε έναν σκοπό πιο σημαντικό από εμάς. Για αυτούς που αγαπούν τόσο πολύ τον εαυτό τους, ο Κύριος είπε:

"Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει." Ματθ. 16:25 

"Επειδή, τι ωφελείται ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, ζημιωθεί όμως την ψυχή του; Ή, τι θα δώσει ο άνθρωπος σε ανταλλαγή τής ψυχής του;" Ματθ. 16:26

Ας κρατήσουμε λοιπόν στην καρδιά μας τα λόγια αυτά του Κυρίου και το παράδειγμα της Εσθήρ. Να μην ξεχνάμε ότι ακόμα και στη χειρότερη στιγμή κρίσης ο Κύριος είναι μαζί μας, έτοιμος να μας καθοδηγήσει όταν Τον εκζητήσουμε με όλη μας την καρδιά, με νηστεία και προσευχή.

Αμήν 🙏

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας:

Η νηστεία είναι ταπείνωση - Μέρα νηστείας 3/21

 Από Αργύρης Σιμώνης

"Και αν ο λαός Μου, επάνω στον οποίο ονομάστηκε το όνομά Μου, ταπεινώσουν τον εαυτό τους, και προσευχηθούν, και εκζητήσουν το πρόσωπό Μου, και επιστρέψουν από τους δρόμους τους, τους πονηρούς, τότε Εγώ θα εισακούσω από τον ουρανό, και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους, και θα θεραπεύσω τη γη τους." 2Χρ. 7:14

Εδώ έχουμε μια ακόμα πολύ όμορφη υπόσχεση του Κυρίου που εκπληρώθηκε επάνω στο σταυρό του Γολγοθά. Η συγχώρεση και η θεραπεία μας είναι ήδη διαθέσιμα δια μέσω της θυσίας του Ιησού μας. Αυτό που θέλω να εστιάσω είναι ότι όταν η προσευχή και η εκζήτηση του προσώπου του Κυρίου γίνεται μέσω της νηστείας είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Με την πράξη μας αυτή ταπεινώνουμε τον εαυτό μας μπροστά Του και όταν το κάνουμε αυτό υπάρχει υπόσχεση:

"Αλλά, μεγαλύτερη χάρη δίνει ο Θεός, γι' αυτό λέει: «Ο Θεός στους υπερήφανους αντιτάσσεται, στους ταπεινούς όμως δίνει χάρη»." Ιακ. 4:6

"... και η ταπείνωση προπορεύεται της δόξας." Παρ. 15:33

Εδώ θα ήθελα να πω δυο λόγια για την υπερηφάνεια. Πολλοί πιστεύουν ότι η υπερηφάνεια είναι η αλαζονεία, η εξύψωση του εαυτού και η τάση ανωτερότητας και υπεροχής τους έναντι των άλλων. Ναι, αυτή είναι μια μορφή υπερηφάνειας, αλλά όχι η μοναδική. Οτιδήποτε τείνει να μας οδηγεί σε εγωκεντρισμό είναι υπερηφάνεια. Μερικά παραδείγματα:

Η ανησυχία για τη γνώμη των άλλων, η ντροπή να μιλήσουμε τη γνώμη μας μπροστά σε κοινό φοβούμενοι τί θα σκεφτούν για εμάς, είναι υπερηφάνεια. Όταν συμβιβαζόμαστε με κάτι που δεν συμφωνούμε, που έρχεται ενάντια στις ηθικές μας αξίες και δεν μιλάμε την αλήθεια από φόβο να μην προσβάλουμε κάποιον, είναι υπερηφάνεια. Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να βαδίζει άσχημα και δεν τον προειδοποιήσουμε φοβούμενοι ότι θα προσβληθεί και θα χαλάσει η σχέση μας μαζί του, είναι υπερηφάνεια.

Περήφανος είναι κάποιος που αναζητά τη δική του δόξα και βάζει την εικόνα του εαυτού του πάνω από την αλήθεια και κατ' επέκταση πάνω από τον Θεό, επειδή ο Θεός είναι η αλήθεια: 

"Ο Ιησούς λέει σ' αυτόν: Εγώ είμαι ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή" Ιωάν. 14:6

Όταν όμως γίνει κάτι τέτοιο, δεν έχουμε πλέον τον διάβολο απέναντί μας, αλλά τον ίδιο τον Θεό επειδή "Ο Θεός στους υπερήφανους αντιτάσσεται..." Ιακ. 4:6

Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν συνεχίζουμε τη νηστεία και εμπιστευόμαστε ότι καθώς ταπεινωνόμαστε μπροστά στον Κύριο, η χάρη Του θα καλύπτει πλούσια τη ζωή μας.

Αμήν 🙏

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας:

Η δύναμη της νηστείας - Μέρα νηστείας 2/21

 Από Αργύρης Σιμώνης

"Tούτο, μάλιστα, το γένος δεν βγαίνει, παρά μονάχα με προσευχή και νηστεία." Ματθ. 17:21

Στην ιστορία αυτή (Ματ. 17:14-21), ο Ιησούς δεν μας λέει ότι υπάρχει μια ειδική κατηγορία δαιμονίων που βγαίνουν μόνο μέσω προσευχής και νηστείας. Δεν υπάρχει δαιμόνιο, ακόμη και ο ίδιος ο σατανάς, που να μην ανταποκρίνονται στο όνομα του Ιησού και να μην πιστεύουν στο όνομά Του:

"Εσύ πιστεύεις ότι ο Θεός είναι ένας· καλά κάνεις· και τα δαιμόνια πιστεύουν, και φρίττουν." Ιακ. 2:19 

Αν το όνομα του Ιησού δεν ήταν αρκετό για να διώξει κάθε κακό πνεύμα, τότε αλίμονό μας!

"ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων·

και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, σε δόξα τού Πατέρα Θεού." Φιλ. 2:10-11

Ο Ιησούς εδώ δεν αναφέρεται στο συγκεκριμένο δαιμόνιο που εξέβαλε από το παιδί, αλλά στο είδος της απιστίας που εμπόδισε τους μαθητές Του να το εκβάλλουν.

Δεν έφταιγε η έλλειψη πίστης τους, γιατί οι μαθητές Του είχαν εκβάλει δαιμόνια ξανά. Αυτή τη φορά δεν μπόρεσαν. Θυμηθείτε τον Πέτρο που είχε αρκετή πίστη για να περπατήσει πάνω στο νερό, αλλά μόλις πήρε τα μάτια του πάνω από τον Ιησού κόντεψε να πνιγεί.  

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η πίστη και η αμφιβολία/απιστία μπορεί να συνυπάρχουν μέσα μας.

Η απιστία μπορεί να χωριστεί σε τρεις κύριες κατηγορίες: απιστία από άγνοια, απιστία από λάθος πληροφορίες και απλώς φυσική απιστία.

Η απιστία λόγω άγνοιας ή λάθους πληροφόρησης αντιμετωπίζεται με την λήψη της αλήθειας από τον λόγο του Θεού:

"Επομένως, η πίστη είναι διαμέσου τής ακοής· η δε ακοή διαμέσου τού λόγου τού Θεού." Ρωμ. 10:17

Ωστόσο, η απιστία που εμπόδισε τους μαθητές σε αυτήν την περίπτωση δεν είχε να κάνει με το αν ο Θεός ήταν ικανός να φέρει απελευθέρωση, αλλά ήταν μια ανθρώπινης φύσεως απιστία/αμφιβολία που σκλήρυνε την καρδιά τους και είχαν μεγαλύτερη ευαισθησία σε αυτό που έβλεπαν και όχι σε αυτό που πραγματικά πίστευαν. Δείτε τί εικόνα αντίκρυζαν και φανταστείτε τον εαυτό σας εκεί μαζί τους:

"Και τον έφεραν σ' Αυτόν· και καθώς τον είδε, το πνεύμα αμέσως τον σπάραξε· και πέφτοντας επάνω στη γη, κυλιόταν αφρίζοντας." Μάρκ. 9:20

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η προσευχή και η νηστεία επηρεάζουν τη δική μας καρδιά και όχι του Θεού. Έχει μεγάλη δύναμη και δεν διώχνει μόνο μια συγκεκριμένη κατηγορία δαιμονίων αλλά ο Ιησούς έλεγε ότι η νηστεία και η προσευχή είναι οι μόνοι τρόποι για να διώξουμε αυτό το είδος απιστίας, της αμφιβολίας δηλαδή που δημιουργείται μέσα μας όταν εστιάζουμε περισσότερο σε αυτό που βλέπουμε παρά σε αυτό που πραγματικά πιστεύουμε. 

Συνεχίζουμε λοιπόν να εμμένουμε στη νηστεία και προσευχή που ξεκινήσαμε, με τη βεβαίωση ότι ο Κύριος θα ανταμείψει την πιστότητά μας με αποκαλύψεις και απαντήσεις στις προσευχές μας.

Αμήν 🙏

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας:

Νηστεία: Ζήτημα καρδιάς - Μέρα νηστείας 1/21

 Από Αργύρης Σιμώνης

"Και όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές, σκυθρωποί· επειδή, αφήνουν άπλυτα τα πρόσωπά τους, για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν· σας διαβεβαιώνω, ότι έχουν ήδη τον μισθό τους." Ματθ. 6:16

"Εσύ, όμως, όταν νηστεύεις, λούσε το κεφάλι σου, και πλύνε το πρόσωπό σου·

για να μη φανείς στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου που είναι στον κρυφό χώρο· και ο Πατέρας σου που βλέπει στον κρυφό χώρο, θα σου ανταποδώσει στα φανερά." Ματθ. 6:17-18

Εδώ ο Κύριος τονίζει ότι η νηστεία έχει να κάνει με τα κίνητρα της καρδιάς. Το ίδιο είχε πει και λίγο πιο πριν για την προσευχή: 

"Και όταν προσεύχεσαι, να μη είσαι σαν τους υποκριτές· επειδή, αρέσκονται να προσεύχονται όρθιοι στις συναγωγές και στις γωνίες των πλατειών, για να φανούν στους ανθρώπους· σας διαβεβαιώνω ότι, έχουν ήδη τον μισθό τους·" Ματθ. 6:5

Τελικά ποιός είναι ο σκοπός της νηστείας;

Πιστεύω ότι η νηστεία είναι η ευκαιρία για να ταπεινώσει ο άνθρωπος την ψυχή του, να δουλαγωγήσει το σώμα του και να μετανοήσει για την αμαρτία και τη σαρκικότητά του. Αλλά ο Κύριος λέει ότι η πραγματική νηστεία είναι κάτι περισσότερο από αυτά τα φυσικά πράγματα. Είναι η στάση καρδιάς με την οποία γίνεται:

"Τέτοια είναι η νηστεία που εγώ διάλεξα; Να ταλαιπωρεί ο άνθρωπος την ψυχή του μία ημέρα; Να γέρνει το κεφάλι του σαν σπάρτο, και να στρώνει από κάτω σάκο και στάχτη για τον εαυτό του; Νηστεία θα το ονομάσεις αυτό και ημέρα δεκτή στον Κύριο;

Η νηστεία που εγώ διάλεξα, δεν είναι τούτη; Το να λύνεις τούς δεσμούς της κακίας, το να διαλύεις βαριά φορτία, και το να αφήνεις ελεύθερους τους καταδυναστευμένους, και το να συντρίβεις κάθε ζυγό;

Δεν είναι το να μοιράζεις το ψωμί σου σ' αυτόν που πεινάει, και να βάζεις μέσα στο σπίτι σου τους άστεγους φτωχούς; Όταν βλέπεις τον γυμνό, να τον ντύνεις, και να μη κρύβεις τον εαυτό σου από τη σάρκα σου;" Ησ. 58:5-7

Η νηστεία, όπως ο Κύριος την ορίζει, έχει ως βασικό της σκοπό την απελευθέρωση. Ο Ησαϊας μας γράφει εδώ ότι θα σπάσει την κακία μέσα μας και θα απαλλαγούμε από τα φορτία μας. Θα μας ελευθερώσει από την καταπίεση και θα σπάσει κάθε ζυγό που μας έχει βάλει ο διάβολος. Έτσι θα μπορούμε να ακούμε καλύτερα τη φωνή του Κυρίου, την οδηγία Του για τη ζωή μας και να βλέπουμε περισσότερες απαντήσεις στις προσευχές μας. Όταν παύουμε να είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου και αρχίζουμε να ευλογούμε τους άλλους, να βοηθούμε τους φτωχούς και να δίνουμε το χρόνο μας και τη βοήθειά μας στην οικογένειά μας και στους γύρω μας, μας περιμένει ανταμοιβή όχι από ανθρώπους, αλλά από τον ουρανό: 

"Τότε, το φως σου θα εκλάμψει σαν την αυγή, και η υγεία σου γρήγορα θα βλαστήσει· και η δικαιοσύνη σου θα προπορεύεται μπροστά σου· η δόξα τού Κυρίου θα είναι η οπισθοφυλακή σου.

Τότε, θα κράζεις, και ο Κύριος θα απαντάει· θα φωνάζεις, και εκείνος θα λέει: Δες, νάμαι, εγώ. ..." Ησ. 58:8-9

"Και ο Κύριος θα σε οδηγεί πάντοτε, και θα χορταίνει την ψυχή σου μέσα σε ανομβρίες, και θα παχύνει τα κόκαλά σου· και θα είσαι σαν κήπος που ποτίζεται, και σαν πηγή νερού, που τα νερά της δεν στερεύουν." Ησ. 58:11

Δόξα στον Κύριο!

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας:

H παραβολή των ταλάντων

 Από Αργύρης Σιμώνης

Αυτή η παραβολή των ταλάντων (από το κατά Ματθαίον 25:14-31), έχει να κάνει με το να πάρουμε αυτό που μας έχει δώσει ο Κύριος, είτε σε πνευματικά χαρίσματα, είτε σε φυσικές ικανότητες, και να το αυξήσουμε. Η βασιλεία των ουρανών έχει να κάνει με την αύξηση και ο Θεός είναι Θεός της αύξησης. 

Όλα αυτά τα χαρίσματα που ο Κύριος μας δίνει έχουν σκοπό την προώθηση της βασιλείας Του και όχι να κρατηθούν κρυφά. 

Βλέπουμε επίσης ότι ο Κύριος αντιμετωπίζει τους υπηρέτες του σύμφωνα με τα δικά τους ατομικά χαρίσματα και ικανότητες. Οι υπηρέτες που πολλαπλασίασαν τα χρήματα του κυρίου τους επαινούνται ακριβώς το ίδιο, παρόλο που ο ένας είχε αποφέρει δυόμισι φορές περισσότερα έσοδα  από τον άλλο. Το έργο κάθε ανθρώπου θα κριθεί ως προς το είδος του και όχι για το μέγεθός του:

"καθενός το έργο θα φανερωθεί· επειδή, η ημέρα θα το φανερώσει· δεδομένου ότι, αποκαλύπτεται με φωτιά· και η φωτιά θα δοκιμάσει ποιο είναι το έργο τού καθενός."

Α΄Κορ. 3:13 

Έτσι, όταν κάποια στιγμή σταθούμε ενώπιον του Κυρίου, θα ανταμειφθούμε σύμφωνα με τις δυνατότητες που μας έχει δώσει ο Κύριος.

Το μεγαλύτερο δώρο που  έχει δοθεί σε όλους μας είναι το δώρο της σωτηρίας. Αν όλοι οι πιστοί μπορούσαν να οδηγήσουν ένα τουλάχιστον άτομο στον Κύριο, ο συνολικός αριθμός των πιστών  θα διπλασιαζόταν. Το ίδιο ισχύει και για τα χαρίσματα που έχουμε, όταν τα χρησιμοποιούμε για τη δόξα Του. 

Είναι επίσης λάθος να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους: 

"Επειδή, δεν τολμούμε να συναριθμήσουμε και να συγκρίνουμε τον εαυτό μας προς μερικούς, που συνιστούν τον εαυτό τους· αλλ' αυτοί, μετρώντας τον εαυτό τους με τον εαυτό τους, και συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τον εαυτό τους, ανοηταίνουν." 2Κορ. 10:12

Ο Κύριος έδωσε διαφορετικά ποσά στους υπηρέτες Του, αλλά τους αντάμειψε ισότιμα, παρόλο που δεν είχαν την ίδια αύξηση. Το ίδιο μας λέει και ο Παύλος στην Α' Κορ. 12:12-25, όταν αναφέρεται στη διαφορά χρησιμότητας των μελών του σώματος. Δεν υπάρχουν σημαντικά ή ασήμαντα μέλη. Όλα  είναι εξίσου απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του σώματος.

Να μην ξεχνάμε επίσης ότι κανείς δε θα μιλούσε για τον Δαυίδ σήμερα αν δεν είχε σκοτώσει τον γίγαντα Γολιάθ. Όποιος φοβάται την αποτυχία και ούτε καν μπαίνει στον κόπο να δοκιμάσει, έχει ήδη αποτύχει. Όσοι επίσης πιστεύουν ότι ο Θεός είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, σκληρός και δύσκολο να ικανοποιηθεί, μοιάζουν με τον πονηρό και οκνηρό δούλο που προτίμησε να θάψει το τάλαντό του.

Ο Κύριος μας κάλεσε να κάνουμε την διαφορά σε αυτόν τον κόσμο. Όταν με πιστότητα αυξάνουμε αυτά που ο Κύριος μας εμπιστεύεται, Τον ευαρεστούμε και υπάρχει μεγάλη ανταμοιβή:

"Eύγε, δούλε αγαθέ, και πιστέ· στα λίγα φάνηκες πιστός, επάνω σε πολλά θα σε καταστήσω· μπες μέσα στη χαρά τού κυρίου σου."

Ματ. 25:23 

Αμήν!

Η πενταπλή διακονία - Μέρος 3: Ευαγγελιστές - Ποιμένες και Δάσκαλοι

 Από Αργύρης Σιμώνης

~ Ευαγγελιστές

"Και την επόμενη ημέρα, ο Παύλος και εκείνοι που ήσαν γύρω του, αναχωρώντας ήρθαμε στην Καισάρεια· και μπαίνοντας στο σπίτι τού Ευαγγελιστή Φιλίππου, που ήταν ένας από τους επτά, μείναμε κοντά του." Πράξ. 21:8

"Εσύ, όμως, αγρύπνα σε όλα, κακοπάθησε, εργάσου έργο ευαγγελιστή, τη διακονία σου κάνε πλήρη." 2Τιμ. 4:5

Αυτές είναι οι δύο αναφορές που χρησιμοποιείται η λέξη "ευαγγελιστής" στη Γραφή.

Στις Πράξεις 21:8, ο Φίλιππος, ένας από τους πρώτους έξι διακόνους που επέλεξε η εκκλησία της Ιερουσαλήμ, ονομαζόταν ευαγγελιστής. Ωστόσο, δεν υπάρχει ξεκάθαρη εξήγηση για το τι ακριβώς έκανε σαν ευαγγελιστής.

Στη Β'Τιμ. 4:5, ο Τιμόθεος, ο οποίος ήταν ο πρώτος επίσκοπος ή ποιμένας της εκκλησίας στην Έφεσο, του ζητήθηκε από τον απόστολο Παύλο να κάνει το έργο ενός ευαγγελιστή. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και εκείνοι που μπορεί να μην έχουν αυτή τη συγκεκριμένη κλήση μπορούν να λειτουργήσουν ως ευαγγελιστές. Συνήθως πιστεύεται ότι ευαγγελιστής είναι κάποιος που έχει πάθος να οδηγεί τους ανθρώπους στον Κύριο. Αλλά κάθε πιστός πρέπει να έχει πάθος για τις χαμένες ψυχές.

Πιστεύω ότι ευαγγελιστής είναι κάποιος που έχει ένα υπερφυσικό χάρισμα να φέρει τους ανθρώπους στον Κύριο. Βρίσκει ιδιαίτερη χάρη στους ανθρώπους  και πηγαίνει σε μέρη που δύσκολα άλλοι πιστοί θα πήγαιναν (διακονία σε φυλακές, σε άτομα εξαρτημένα, άστεγους και γενικά άτομα που συνήθως απορρίπτονται από την κοινωνία). 

Όλοι οι πιστοί πρέπει να μοιράζονται την πίστη τους με άλλους με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Αλλά ένας ευαγγελιστής διακονεί κάτω από ένα ειδικό χρίσμα και το κάνει αυτό ως κλήση. 

Όλοι οι πιστοί πρέπει να διδάσκουν αλλά αυτό δεν τους κάνει δασκάλους:

"αλλά «αγιάστε τον Κύριο τον Θεό» μέσα στις καρδιές σας· και να είστε πάντοτε έτοιμοι σε απολογία με πραότητα και φόβο, προς καθέναν που ζητάει από σας λόγο για την ελπίδα που είναι μέσα σας·" 1Πέτ. 3:15

Όλοι οι πιστοί μπορούν να προφητεύουν: 

"Επειδή, μπορείτε όλοι να προφητεύετε, ο ένας ύστερα από τον άλλον, για να μαθαίνουν όλοι, και όλοι να παρηγορούνται." 1Κορ. 14:31

αλλά αυτό δεν τους κάνει όλους προφήτες. Ομοίως, όλοι οι πιστοί μπορούν και πρέπει να ευαγγελίζονται τα καλά νέα στους χαμένους, αλλά αυτό δεν τους κάνει όλους ευαγγελιστές.  Θυμηθείτε τη Σαμαρείτισσα που ευαγγέλισε ολόκληρο το χωριό της (Ιωάν. 4:7-30)

Η διακονία του ευαγγελιστή είναι πολύ σημαντική για την Εκκλησία. Είναι αυτός που θα συμβάλλει στην αύξηση της Εκκλησίας καθώς στρατολογεί νέους πιστούς που θα ενταχθούν στο σώμα του Χριστού.

Παρατηρώντας γνωστές διακονίες σύγχρονων ευαγγελιστών διεθνούς φήμης, χάρισμα πίστης, χαρίσματα θεραπειών και ενέργειες θαυμάτων χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα τη διακονία τους. Επίσης το προφητικό χάρισμα είναι έντονο με λόγους γνώσης και λόγους σοφίας, καθώς και χάρισμα ελέους και βοηθείας. 

--------------------------------------

~ Ποιμένες και δάσκαλοι

Η διακονία του ποιμένα είναι μια από τις πιο προβεβλημένες διακονίες στη σύγχρονη εκκλησία. Εκτός από τον Ιησού που περιγράφεται σαν ο καλός Ποιμένας, η μόνη φορά που αναγράφεται στην Καινή Διαθήκη η λέξη ποιμένας  είναι στην Εφεσ. 4:11, όταν Παύλος αναφέρεται στην πενταπλή διακονία. Στην Π.Δ. η μόνη αναφορά που βλέπουμε είναι σε κάποια σημεία στον προφήτη Ιερεμία:

"και θα σας δώσω ποιμένες σύμφωνα με την καρδιά μου, και θα σας ποιμάνουν με γνώση και σύνεση." Ιερ. 3:15

"ΑΛΛΟΙΜΟΝΟ στους ποιμένες, αυτούς που φθείρουν και διασκορπίζουν τα πρόβατα της βοσκής μου! λέει ο Κύριος." Ιερ. 23:1

Η λέξη "επίσκοπος" χρησιμοποιείται αντί του ποιμένα (Α' Τιμ. 3:1-2, Τίτος 1:7, Α'Πέτρου 2:25) και ήταν ο κοινός τρόπος αναφοράς στο άτομο που είχε την επίβλεψη της τοπικής εκκλησίας. Ο ποιμένας σαν υπεύθυνος της τοπικής εκκλησίας ή μιας ομάδας πιστών, έχει πολύ σημαντικό ρόλο στο σώμα του Χριστού. Όπως ο βοσκός, έτσι και ο ποιμένας θα φροντίσει τα πρόβατα του Κυρίου να τρέφονται πνευματικά, θα περιθάλψει, θα βοηθήσει και θα συμβουλεύσει όσους έχουν ανάγκη. Ο ποιμένας είναι ο πνευματικός πατέρας πολλών πιστών. 

Επομένως, τα προσόντα ενός επισκόπου που αναφέρονται στο  Α'Τιμ. 3:1-7 θα ήταν τα προσόντα του ποιμένα:

"Πιστός ο λόγος: Αν κάποιος ορέγεται επισκοπή, καλό έργο επιθυμεί.

Ο επίσκοπος, λοιπόν, πρέπει να είναι άμεμπτος, άνδρας μιας γυναίκας, άγρυπνος, σώφρονας, κόσμιος, φιλόξενος, διδακτικός·

όχι μέθυσος, όχι πλήκτης, όχι αισχροκερδής· αλλά, επιεικής, άμαχος, αφιλάργυρος·

κυβερνώντας καλά το δικό του σπίτι, έχοντας τα παιδιά του σε υποταγή με κάθε σεμνότητα·

(επειδή, αν κάποιος δεν ξέρει να κυβερνάει τη δική του οικογένεια, πώς θα επιμεληθεί την εκκλησία τού Θεού;).

Να μη είναι νεοκατήχητος, για να μη υπερηφανευθεί και πέσει στην καταδίκη τού διαβόλου.

Πρέπει, μάλιστα, αυτός να έχει και καλή μαρτυρία από τους έξω, για να μη πέσει σε ονειδισμό και παγίδα τού διαβόλου." 1Τιμ. 3:1-7

------------------------------------

~ Δάσκαλοι

 

Στα τέσσερα Ευαγγέλια αναφέρεται ο Ιησούς χρησιμοποιούσε διπλάσιο χρόνο στη διδασκαλία από ότι στο κήρυγμα. Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους: Το κήρυγμα προβάλει και διακηρύττει το Λόγο του Θεού, ενώ η διδασκαλία ερμηνεύει και εξηγεί το Λόγο του θεού.

Σε γενικές γραμμές, η έμφαση που έχει δοθεί στη σύγχρονη εκκλησία είναι στο να αναγεννηθούν οι άνθρωποι, αλλά η περεταίρω εκπαίδευση και βαθιά θεμελίωση των πιστών στο Λόγο του Θεού είναι ανεπαρκής. 

Η διδασκαλία είναι το βασικό δομικό στοιχείο της δημιουργίας μαθητών. Ο Ιησούς έκανε μαθητές, όχι απλώς προσήλυτους, και αυτή ήταν και η τελευταία εντολή που έδωσε στους μαθητές Του: 

"Αφού, λοιπόν, πορευτείτε, κάντε μαθητές όλα τα έθνη..." Ματθ. 28:19

Η χρισμένη διδασκαλία είναι απαραίτητη για την εκπλήρωση αυτής της αποστολής. Ο Απόστολος Παύλος είχε επίσης χάρισμα διδασκαλίας: 

"στο οποίο εγώ τάχθηκα κήρυκας και απόστολος, (αλήθεια λέω εν Χριστώ, δεν ψεύδομαι), δάσκαλος των εθνών στην πίστη και στην αλήθεια." 1Τιμ. 2:7

"Και εκεί κάθησε έναν χρόνο και έξι μήνες, διδάσκοντας ανάμεσα σ' αυτούς τον λόγο τού Θεού." Πράξ. 18:11

Η διδασκαλία είναι επίσης χαρακτηριστικό του ποιμένα (Α'Τιμ. 3:2). Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ ποιμένα να είναι αποτελεσματικός στη διακονία του χωρίς να είναι και δάσκαλος. 

Οι περισσότερες εκκλησίες δεν διδάσκουν συστηματικά μέσω της Βίβλου, γι' αυτό και οι πιστοί δεν είναι δυνατόν να διδαχθούν σωστά με μια ώρα την εβδομάδα μόνο που θα παν στην εκκλησία. Οι ποιμένες επικεντρώνονται στο να φέρουν ένα αισιόδοξο μήνυμα που θα μπορούσε να ενθαρρύνει κάποιον ή να καλύψει μια στιγμιαία ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πιστοί μένουν συνεχώς στο "γάλα" δίχως να μπορούν να κινηθούν αποτελεσματικά στο κάλεσμά τους. 

"Και άλλους μεν έβαλε ο Θεός μέσα στην εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον δασκάλους, έπειτα θαύματα, έπειτα χαρίσματα θεραπείας, βοήθειας, διακυβερνήσεις, γένη γλωσσών." 1Κορ. 12:28

Η αναφορά του Παύλου στα χαρίσματα εδώ έχει πολύ ενδιαφέρον. Εξετάζοντας την ίδια αναφορά στην Εφεσ. 4:11, οι ποιμένες και οι δάσκαλοι αναφέρονται μαζί, χωρίς κόμμα. Εδώ αν προσέξατε στην αλυσίδα ιεραρχίας απουσιάζει ο ποιμένας. Πιστεύω ότι η διακονία του ποιμένα και του δασκάλου είναι μαζί.

Ο δάσκαλος πρέπει να πληρεί την περιγραφή του Παύλου στη Α'Τιμ. 3:1-7. Αγαπά τη συστηματική μελέτη και έχει χάρισμα στο να μεταδίδει με απλότητα τις γνώσεις του. Τον δάσκαλο θα τον παρομοίωνα με έναν αρχιτέκτονα. Ο αρχιτέκτονας θα ξετυλίξει μπροστά σου το σχέδιο του σπιτιού και θα σου εξηγήσει αναλυτικά την προοπτική, τη χρήση και τη λειτουργικότητα κάθε χώρου. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις το σπίτι σου και τις δυνατότητές του. 

Η αποστολή του δασκάλου είναι να εκπαιδεύσει μαθητές που θα κάνουν με τη σειρά τους άλλους μαθητές.

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας: