Από το Νόμο στη Χάρη

 Από Αργύρης Σιμώνης 

O απ. Παύλος μας περιγράφει μια πολύ σημαντική αλήθεια στην επιστολή του προς Γαλάτες: 

"Και ο Νόμος δεν στηρίζεται στην πίστη· αλλά, «ο άνθρωπος, που τα πράττει αυτά, θα ζήσει διαμέσου αυτών»." Γαλ. 3:12

Ας το συνδυάσουμε αυτό με τα λεγόμενα του ιδίου προς στους Ρωμαίους: 

"...κάθε τι που δεν γίνεται από πίστη, είναι αμαρτία." Ρωμ. 14:23, 

Το συμπέρασμα που βγαίνει εδώ αποτελούσε βλασφημία τόσο για τους νομικιστές Ιουδαίους της εποχής, όσο και για τους σημερινούς χριστιανούς νομικιστές. Είναι αμαρτία για τον πιστό της Καινής Διαθήκης να προσπαθεί να έχει σχέση με το Θεό προσπαθώντας να τηρήσει το Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης. 

Ο ίδιος ο Νόμος δεν είναι αμαρτία:

"Τι θα πούμε, λοιπόν; Ο νόμος είναι αμαρτία; Μη γένοιτο..." Ρωμ. 7:7

Είναι όμως αμαρτία να προσπαθείς να χρησιμοποιήσεις τον Νόμο για να δικαιωθείς στον Θεό. 

Αυτός δεν ήταν ποτέ ο σκοπός του Νόμου.

Κάτω από το Νόμο, ένα άτομο έπαιρνε αυτό που του άξιζε. Κάτω από την πίστη όμως, ο πιστός της Καινής Διαθήκης λαμβάνει χάρη εξαιτίας αυτού που έκανε ο Ιησούς γι' αυτόν. Οποιαδήποτε απομάκρυνση από την πίστη, ειδικά η επιστροφή στον Nόμο της Παλαιάς Διαθήκης, ακυρώνει το έργο του Χριστού και είναι η χειρότερη αμαρτία όλων:

"Δεν αθετώ τη χάρη τού Θεού· επειδή, αν η δικαίωση γίνεται διαμέσου τού Νόμου, άρα ο Χριστός μάταια πέθανε." Γαλ. 2:21

Μόνο η πίστη μας στον Ιησού ξεκλειδώνει την πόρτα της φυλακής από την ενοχή και την καταδίκη που επιφέρει ο Νόμος. Ο Κύριος μας εξαγόρασε με πολύ ακριβό τίμημα από την κατάρα του Νόμου και οφείλουμε σαν δικά Του παιδιά να περπατούμε στην ελευθερία που μας έχει χαρίσει και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας μαζί Του!

Τα οικονομικά του Θεού - Μέρος 4ο: Η δύναμη της συνεργασίας

  Από Αργύρης Σιμώνης 

Σήμερα θα μιλήσουμε για τη δύναμη της συνεργασίας και τις απολαβές που μπορούμε να έχουμε όταν γινόμαστε συνεργάτες και υποστηρίζουμε χρηματικά μια διακονία που διαδίδει τα καλά νέα του Ευαγγελίου. Το σημερινό αποτελεί το 4ο και τελευταίο μέρος της σειράς επάνω στα οικονομικά του Θεού. Σας προτρέπω να δείτε επίσης το 1ο, το 2ο και το 3ο μέρος της σειράς για να έχετε μια ολοκληρωμένη εικόνα επάνω στο θέμα.

Ας ξεκινήσουμε με το παράδειγμα του Παύλου, όταν γράφει στους Φιλιππισίους:

"Ο δε Θεός μου θα εκπληρώσει κάθε ανάγκη σας, σύμφωνα με τον πλούτο του, με δόξα, διαμέσου τού Ιησού Χριστού." Φιλ. 4:19

Αυτό και τα προηγούμενα 5 εδάφια (από το εδ. 15) γράφτηκε σε ανθρώπους που συνεργάζονταν με τον Παύλο στο Ευαγγέλιο, υποστήριζαν τη διακονία του οικονομικά  και έδιναν σε τακτική βάση. Έχουμε μιλήσει εκτενέστερα στα προηγούμενα μαθήματα ότι ο Θεός δεν βρέχει λεφτά από τον ουρανό, αλλά μας δίνει την ικανότητα να αποκτάμε πλούτο και ο λόγος που το κάνει είναι για να στερεωθεί η Βασιλεία Του επάνω στη Γη: 

"Αλλά, θα θυμάσαι τον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, αυτός είναι που σου δίνει δύναμη να αποκτάς πλούτη, για να στερεώσει τη διαθήκη του, που ορκίστηκε στους πατέρες σου, όπως είναι τη σημερινή ημέρα." Δευτ. 8:18

Όταν προσευχόμαστε και ζητάμε από τον Θεό οδηγία για το πώς και πού να δίνουμε, δίνουμε πρόσβαση στον Κύριο να επέμβει προσωπικά στα οικονομικά μας και να είστε βέβαιοι ότι Αυτός μπορεί να φροντίσει για τις οικονομικές μας ανάγκες πολύ καλύτερα από ότι μπορούμε εμείς! 

Θα ήθελα να επικεντρωθώ σε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Στις Παροιμίες διαβάζουμε:

"Το δώρο τού ανθρώπου ανοίγει σ' αυτόν τόπο, και τον φέρνει μπροστά στους μεγάλους." Παρ. 18:16

Τι σημαίνει άραγε αυτό που λέει  ότι τα δώρα μας θα μας κάνουν χώρο και θα μας φέρουν ενώπιον μεγάλων ανδρών;

Πιστεύω ότι η Γραφή εδώ περιγράφει μια πολύ σημαντική πτυχή του τι συμβαίνει όταν γινόμαστε συνεργάτες και υποστηρικτές μιας διακονίας.

Ας εξετάσουμε το παράδειγμα του βασιλιά Σολομώντα στο Α' Βασιλέων κεφ. 10. Η Γραφή μας μιλάει εδώ για τον Σολομώντα, τον σοφότερο άνθρωπο στο πρόσωπο της γης. Ο Σολομώντας παρ' όλο που του δόθηκε η ευκαιρία να ζητήσει ό,τι ήθελε από τον Θεό, αυτός ανιδιοτελώς ζήτησε σοφία για να είναι καλός βασιλιάς. Ο Θεός όχι μόνο του έδωσε αυτό που ζήτησε, αλλά του έδωσε και ότι δεν ζήτησε. Του έδωσε μακροζωία και τον έκανε εξαιρετικά πλούσιο. Η Γραφή μάλιστα μας περιγράφει ότι ήταν τόσο πλούσιος ώστε ό,τι είχε ήταν φτιαγμένο από χρυσό και το ασήμι δεν το χρησιμοποιούσαν καν:

"Και όλα τα σκεύη τού ποτού τού βασιλιά Σολομώντα ήσαν από χρυσάφι, και όλα τα σκεύη τού σπιτιού τού δάσους τού Λιβάνου ήσαν από καθαρό χρυσάφι· κανένα από ασήμι· το ασήμι υπολογιζόταν για τίποτε στις ημέρες τού Σολομώντα." 1Βασ. 10:21

Η φήμη του Σολομώντα εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, και στο Α΄ Βασιλέων, κεφάλαιο 10:1-3, διαβάζουμε:

"ΚΑΙ η βασίλισσα της Σεβά, καθώς άκουσε τη φήμη τού Σολομώντα για το όνομα του Κυρίου, ήρθε για να τον δοκιμάσει με αινίγματα.

Και ήρθε στην Ιερουσαλήμ με υπερβολικά μεγάλη συνοδεία, με καμήλες φορτωμένες αρώματα, και χρυσάφι υπερβολικά πολύ, και πολύτιμες πέτρες· και όταν ήρθε στον Σολομώντα, μίλησε μαζί του για όλα όσα είχε στην καρδιά της.

Και ο Σολομώντας εξήγησε σ' αυτήν όλα τα ερωτήματά της· και δεν στάθηκε τίποτε κρυμμένο από τον βασιλιά, που δεν της το εξήγησε." 1Βασ. 10:1-3

Η Βασίλισσα της Σεβά εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από το βασίλειο και τη σοφία του Σολομώντα που της έκοψε την ανάσα:

"Και η βασίλισσα της Σεβά βλέποντας τη σοφία τού Σολομώντα, και το σπίτι που είχε κτίσει,

και τα φαγητά τού τραπεζιού του, και τον τρόπο που κάθονταν οι δούλοι του, και τη στάση των υπουργών του, και το ντύσιμό τους, και τους οινοχόους του, και την ανάβασή του από την οποία ανέβαινε στον οίκο τού Κυρίου, έγινε έκθαμβη." 1Βασ. 10:4-5

Πιο κάτω διαβάζουμε:

"Και ολόκληρη η γη ζητούσε το πρόσωπο του Σολομώντα, για να ακούσουν τη σοφία του, που ο Θεός είχε δώσει στην καρδιά του." 1Βασ. 10:24

Ο Σολομώντας ήταν ο πιο διάσημος άνθρωπος στον κόσμο στην εποχής του. Διοικούσε το πιο ισχυρό και ευημερές βασίλειο και όλοι οι άνθρωποι της γης ζητούσαν την προσοχή του  ώστε να μπορούν να μάθουν από τη σοφία του, να πάρουν τη γνώμη του και να λάβουν την εύνοιά του. Είμαι σίγουρος ότι και άλλοι στάθηκαν μπροστά του, αλλά σκεφτήκατε ποτέ γιατί η Γραφή μας αναφέρει μόνο την ιστορία της βασίλισσας του Σεβά; Τί ήταν αυτό που της άνοιξε το δρόμο ώστε να μπορέσει να έχει την ακρόαση του Σολομώντα; Το ρωτάω αυτό γιατί πιστεύω ότι η ουρά αναμονής πρέπει να ήταν πολύ μεγάλη. Η απάντηση βρίσκεται στο εδάφιο από τις Παροιμίες που διαβάσαμε προηγουμένως:

"Το δώρο τού ανθρώπου ανοίγει σ' αυτόν τόπο, και τον φέρνει μπροστά στους μεγάλους." Παρ. 18:16

"Και έδωσε στον βασιλιά 120 τάλαντα χρυσάφι, και υπερβολικά πολλά αρώματα, και πέτρες πολύτιμες· δεν είχε έρθει πλέον τόση αφθονία αρωμάτων, όπως εκείνα που η βασίλισσα της Σεβά έδωσε στον βασιλιά Σολομώντα." (Α'Βασ. 10:10)

Το δώρο της ήταν αυτό που της άνοιξε χώρο  και την έφερε μπροστά σε έναν σπουδαίο άντρα. Σύμφωνα με τη σημερινή αξία του χρυσού, οι 4,2 περίπου τόνοι χρυσού (120 τάλαντα Χ 34 kg/τάλαντο) ανέρχονται σε αξία 230 εκ. ευρώ! Και αυτό είναι χωρίς να υπολογίζουμε την αξία των πολύτιμων λίθων, μπαχαρικών και άλλων πολύτιμων αντικειμένων που περιλάμβανε το πακέτο του δώρου.

Τι πήρε λοιπόν η βασίλισσα της Σεβά από αυτό; Όλα όσα ήθελε και πολλά άλλα. Στο  Α' Βασ. 10:13 διαβάζουμε:

"Και ο βασιλιάς Σολομώντας έδωσε στη βασίλισσα της Σεβά όλα όσα θέλησε, όσα ζήτησε, εκτός των όσων έδωσε σ' αυτήν από μόνος του ο βασιλιάς Σολομώντας. Και επέστρεψε στη γη της, αυτή και οι δούλοι της." Α' Βασ.  10:13

Το ίδιο μας επιβεβαιώνει και ο απ. Παύλος:

"Λέω, μάλιστα, τούτο, ότι αυτός που σπέρνει φειδωλά, φειδωλά και θα θερίσει· κι αυτός που σπέρνει με αφθονία, με αφθονία και θα θερίσει.

Κάθε ένας ανάλογα με την προαίρεση της καρδιάς του, όχι με λύπη ή από ανάγκη· επειδή, τον πρόσχαρο δότη αγαπάει ο Θεός." Β'Κορ. 9:6-7

Με μια μικρή μελέτη που έκανα επάνω σε αυτό, υπολογίζω ότι το δώρο που έδωσε η βασίλισσα στον Σολομώντα ήταν ίσο με περίπου το ένα δέκατο του ετήσιου εισοδήματος του βασιλιά. Όταν λοιπόν διαβάζουμε ότι ο βασιλιάς της έδωσε από τον προσωπικό του θησαυρό, δεν νομίζετε ότι το δώρο του πλουσιότερου ανθρώπου επάνω στη γη ήταν μεγαλύτερο από το δικό της; Πιστεύω ότι όταν η βασίλισσα έφυγε για το σπίτι της, έφυγε με περισσότερα πλούτη, περισσότερη σοφία και την εύνοια του μεγαλύτερου βασιλιά επάνω στη γη. Το δώρο της άνοιξε την πόρτα σε μεγάλες ευλογίες.

Εδώ θα θέσω και ένα ακόμη ερώτημα: Σας φαίνεται εγωιστικό αυτό που έκανε η βασίλισσα της Σεβά;  Σκέφτεστε ότι όλα αυτά τα πλούτη θα μπορούσαν να είχαν δοθεί στους φτωχούς που θα χρειάζονταν πραγματικά τη βοήθεια αντί για τον πλουσιότερο άνθρωπο στη γη;  

Νομίζω ότι αυτό είναι ένα εύλογο ερώτημα. Θυμηθείτε τι είχε πει και ο Ιούδας σαν ταμίας του Ιησού, όταν η γυναίκα εκείνη έχυσε το πολύτιμο μύρο στα πόδια Tου και με τα μαλλιά της το σκούπιζε:

"Γιατί τούτο το μύρο δεν πουλήθηκε για 300 δηνάρια, και δεν δόθηκε στους φτωχούς;" Ιωάν. 12:5

"Ο Ιησούς, λοιπόν, είπε: Άφησέ την· το φύλαξε για την ημέρα τού ενταφιασμού μου.

Επειδή, τους φτωχούς τούς έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν με έχετε πάντοτε." Ιωάν. 12:7-8

Η Μαρία, η αδερφή του Λαζάρου, έκανε στον Κύριο ένα πολύτιμο δώρο, το οποίο βέβαια ήταν πολύ μικρό μπροστά στο δώρο που ο Κύριος της έκανε, που ανέστησε τον αδελφό της.

Είμαι σίγουρος ότι στην περίπτωση της βασίλισσας του Σεβά, ένα τέτοιο μεγάλο καραβάνι κουβαλώντας όλα αυτά τα πολύτιμα δώρα, ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Είναι πολύ πιθανό το καραβάνι αυτό να πέρασε και από φτωχές περιοχές αλλά η βασίλισσα κατάλαβε μια πολύ σημαντική αρχή που ισχύει και σήμερα για την υποστήριξη μιας διακονίας:

Ο Σολομώντας δεν χρειαζόταν τα πλούτη της βασίλισσας, αλλά αυτή χρειαζόταν τη σοφία και την ευλογία του, και το δώρο της άνοιξε την πόρτα σε αυτό που χρειαζόταν. Πιθανότατα έφυγε με περισσότερα πλούτη από όσα έφερε και σκεφτείτε πόση περισσότερη ευλογία μπορεί να ήταν για τους φτωχούς στο ταξίδι της επιστροφής της. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί η οικονομία στη Βασιλεία του Θεού.

Όταν δίνετε σε μια διακονία, όχι μόνο ευλογείτε τους ανθρώπους που αγγίζονται από αυτή τη διακονία, αλλά ξεκινάτε μια υπερφυσική ροή στα οικονομικά σας και συμμετέχετε στο χρίσμα και την ευλογία που υπάρχει στη διακονία αυτή. Δεν είναι κακό να θέλω το χρίσμα που υπάρχει στη ζωή ενός εργάτη του Θεού. Ο απ. Παύλος μας προτρέπει να αναζητούμε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα. Πιστεύω ότι και εγώ με τη γυναίκα μου κινούμαστε στο χρίσμα διακονιών που υποστηρίζουμε γιατί έτσι έχει θέσει ο Θεός τους πνευματικούς Του νόμους. Αυτό που έχουμε προσευχηθεί είναι:

"Κύριε, θέλουμε να είμαστε μέρος αυτού. Θα σπείρουμε σε αυτό το άτομο και σε αυτή τη διακονία και με αυτόν τον τρόπο θα ανοίξουμε μια πόρτα που θα επιτρέπει στην ευλογία που είναι πάνω τους να ρέει και προς το μέρος μας."

Μπορείτε να αρχίσετε να βλέπετε αυτά τα πράγματα να συμβαίνουν στη ζωή σας, όπως τα έχουμε δει να συμβαίνουν και στη δική μας ζωή, όταν προσφέρετε το δώρο σας με πίστη στον Κύριο.

Η βασίλισσα της Σεβά χρειαζόταν κάτι που οι δικοί της άνθρωποι δεν μπορούσαν να της δώσουν. Έτσι πήγε σε αυτόν που μπορούσε, τον βασιλιά Σολομώντα. Δεν ήταν απλώς μια εγωιστική επιθυμία, αλλά μια σημαντική απόφαση για να μπορέσει να εκπληρώσει καλύτερα τον ρόλο της ως βασίλισσα.

Είναι σημαντικό να κατανοήσετε τη δύναμη που υπάρχει σε αυτού του είδους τη συνεργασία και στη συνέχεια να βάλετε αυτή τη δύναμη να λειτουργήσει προς όφελός σας. Προσευχηθείτε στον Κύριο και ζητήστε Του να σας δείξει πού να γίνετε συνεργάτες. 

Προσεύχομαι να φωτιστούν τα μάτια της διάνοιάς σας και με αυτή τη διδασκαλία το Άγιο Πνεύμα να δώσει μαρτυρία  μέσα σας. 

Η διάδοση του Ευαγγελίου κοστίζει τόσο σε προσωπικό αγώνα, όσο και σε χρήματα. Κι εμείς στη διακονία που κάνουμε, μοιραζόμαστε τα καλά νέα του Ευαγγελίου μαζί σας, καθώς και τις αποκαλύψεις και τις εμπειρίες που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια περπατώντας μαζί με τον Κύριο. Αν ευλογείστε από αυτό που κάνουμε, για όσους ο Κύριος βάλει στην καρδιά σας να υποστηρίξετε και τη δική μας διακονία, προσεύχομαι η ευλογία και το χρίσμα που υπάρχει στη δική μας ζωή να απελευθερωθεί και σε εσάς, τους συνεργάτες μας.

Αμήν!

Τα οικονομικά του Θεού - Μέρος 3ο: Πότε και πού να δίνουμε

 Από Αργύρης Σιμώνης 

Ο Λόγος του Θεού έχει περισσότερα να πει για τα οικονομικά παρά για τον παράδεισο και την κόλαση μαζί! Ο Ιησούς είπε ότι το να Τον εμπιστευτούμε με τα χρήματά μας είναι η ελάχιστη πίστη που μπορούμε να εφαρμόσουμε:

"Ο πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.

Αν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;" Λουκ. 16:10-11 

Πώς θα κάνουμε τα μεγαλύτερα πράγματα αν δεν μπορούμε πρώτα να κάνουμε το ελάχιστο;

Στο προηγούμενο μήνυμα (2ο μέρος) ασχοληθήκαμε με την εφαρμογή του Λόγου του Θεού για τα οικονομικά σε δύο κατηγορίες ανθρώπων: Τους σπορείς και τους καταναλωτές. Εδώ θα ασχοληθούμε με το πότε και πού πρέπει να δίνουμε. 

Πριν μπω στο κυρίως θέμα θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι σημαντικό. Ο λόγος που πολλοί χριστιανοί διστάζουν στο να προσφέρουν χρηματική βοήθεια σε χριστιανικές εκκλησίες ή διακονίες είναι το γεγονός ότι πολλές φορές έχουν χειραγωγηθεί ή εξαπατηθεί μέσα από εράνους από κατονομαζόμενες "χριστιανικές" εκκλησίες ή διακονίες. Το ανησυχητικό της ιστορίας αυτής δεν είναι τόσο η αλλοίωση της αλήθειας και η παραποίηση του προσώπου του Θεού από τις εν λόγω διακονίες. Αυτό είναι κάτι που συνέβαινε και θα συνεχίσει να συμβαίνει. 

Αυτό που πραγματικά με ανησυχεί είναι ότι αυτές οι τακτικές δουλεύουν και πολλοί είναι αυτοί που εξαπατούνται. Υπάρχουν οργανισμοί που λαμβάνουν εκατοντάδες εκατομμύρια ετησίως μέσω απάτης και χειραγώγησης και είναι κάτι που δείχνει ξεκάθαρα την ανωριμότητα και την άγνοια που υπάρχει επάνω στο θέμα αυτό από το Σώμα του Χριστού σήμερα. 

Ελπίζω αυτή η σειρά μαθημάτων να ρίξει φως και να φέρει αποκάλυψη στο πώς να διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας με σοφία Θεού.

Θα ήθελα πρώτα να επισημάνω ότι το κίνητρο πίσω από το δώρο είναι πιο σημαντικό από το ίδιο το δώρο. Αυτό ακριβώς μας λέει ο Παύλος εδώ:

"Και αν διανείμω όλα τα υπάρχοντά μου, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά δεν έχω αγάπη, τίποτε δεν ωφελούμαι." 1Κορ. 13:3

 

Ο λόγος που δίνεις είναι πάντα πιο σημαντικός από το τι ή πόσα δίνεις.

Η σωτηρία ενός αγαπημένου προσώπου, η θεραπεία ή οποιαδήποτε άλλη ευλογία του Θεού δεν εξαγοράζονται με χρήματα και αν κάποιος προσπαθεί να σας πείσει για το αντίθετο, κρατηθείτε μακρυά:

"Και ο Πέτρος είπε σ' αυτόν: Το ασήμι σου ας είναι μαζί με σένα σε απώλεια, επειδή νόμισες ότι η δωρεά τού Θεού αποκτιέται με χρήματα." Πράξ. 8:20

Ας δούμε λίγο το παράδειγμα του προφήτη Ηλία και της χήρας: 

"Αφού σηκωθείς, πήγαινε στα Σαρεπτά τής Σιδώνας, και κάθησε εκεί· δες, έχω προστάξει εκεί μια χήρα γυναίκα να σε τρέφει." 1Βασ. 17:9

Είναι αλήθεια ότι η χήρα έδωσε στον Ηλία όλα όσα είχε και ότι οι ανάγκες της καλύφθηκαν υπερφυσικά για πολλές ημέρες. Αλλά το παραπάνω εδάφιο λέει: "Έδωσα εντολή σε μια χήρα εκεί να σε τρέφει". Ο Κύριος την είχε διατάξει να συντηρήσει τον Ηλία. Η χήρα αυτή έδινε για να βοηθήσει τον άνθρωπο του Θεού αλλά κάνοντας υπακοή στην εντολή του Θεού ικανοποιήθηκαν και οι δικές της ανάγκες. 

Στο βιβλίο των Πράξεων διαβάζουμε για τον Κορνήλιο, τον Ρωμαίο Εκατόνταρχο που ήταν

"ευσεβής και φοβούμενος τον Θεό μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του, ο οποίος έκανε πολλές ελεημοσύνες στον λαό, και δεόταν διαρκώς στον Θεό." Πράξ. 10:2

Η προσφορά του ήταν απλώς μια έκδηλη ένδειξη της πίστης και της εμπιστοσύνης του στον Κύριο. 

Είναι αλήθεια ότι όταν δίνουμε, ο Κύριος θα μας επιστρέψει εκατονταπλάσια σε αυτή τη ζωή: 

"Και ο Ιησούς, απαντώντας, είπε: Σας διαβεβαιώνω, δεν υπάρχει κανένας που, ενώ άφησε σπίτι ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια εξαιτίας μου, και εξαιτίας τού ευαγγελίου,

δεν θα πάρει 100 φορές περισσότερα τώρα, σε τούτο τον καιρό, σπίτια και αδελφούς και αδελφές και μητέρες και παιδιά και χωράφια, μαζί με διωγμούς, και στον ερχόμενο αιώνα ζωή αιώνια." Μάρκ. 10:29-30

Το να δίνουμε όμως μόνο για να πάρουμε είναι το λάθος κίνητρο. Όπως σχολιάσαμε στα 2 προηγούμενα μηνύματα επάνω στα οικονομικά, ο Θεός μάς ευημερεί ώστε να μπορούμε να ιδρύσουμε τη βασιλεία Του (Δευτ. 8:18), να δώσουμε σε όσους έχουν ανάγκη (Εφεσ. 4:28) και να αφθονούμε σε κάθε καλό έργο (Β' Κορ. 9:8). Ο Κύριος μας υπόσχεται να προσδοκούμε να λάβουμε όταν δίνουμε, αλλά πρέπει να το κάνουμε με τη σωστή στάση καρδιάς, δηλαδή περιμένουμε να λάβουμε ώστε να μπορούμε να δώσουμε περισσότερα και να γίνουμε μεγαλύτερη ευλογία σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Είναι καθαρά θέμα προτεραιοτήτων και γι' αυτό είναι μεγαλύτερη ευλογία να δίνεις παρά να παίρνεις. Όταν παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου, αλλά όταν δίνεις γεμίζει η ψυχή σου! 

Έχει επίσης δημιουργηθεί η παρεξήγηση σχετικά με το πότε πρέπει να δώσουμε. Πολλοί Χριστιανοί δίνουν μόνο αφού καλυφθούν όλες οι ανάγκες τους. Η Γραφή όμως διδάσκει ότι οι δωρεά μας θα πρέπει να είναι από τους πρώτους καρπούς που λαμβάνουμε. Αυτό σημαίνει ότι το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν λαμβάνουμε χρήματα είναι να τιμούμε τον Κύριο δίνοντας ένα μέρος από αυτά στο έργο Του. Εκεί υπάρχει και η υπόσχεση:

"Τίμα τον Κύριο από τα υπάρχοντά σου, και από τις απαρχές όλων των γεννημάτων σου·

και θα γεμίσουν οι σιταποθήκες σου από αφθονία, και οι ληνοί σου θα ξεχειλίζουν από νέο κρασί." Παρ. 3:9-10

Επίσης, κυκλοφορούν διδασκαλίες που λένε ότι δίνουμε μόνο κατόπιν συγκεκριμένης εντολής του Κυρίου. Φυσικά είναι πολύ σημαντικό να ακούμε τη φωνή του Κυρίου όταν μας καθοδηγεί να το κάνουμε και αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Ο Λόγος του Θεού μας λέει:

"Λέω, μάλιστα, τούτο, ότι αυτός που σπέρνει φειδωλά, φειδωλά και θα θερίσει· κι αυτός που σπέρνει με αφθονία, με αφθονία και θα θερίσει.

Κάθε ένας ανάλογα με την προαίρεση της καρδιάς του, όχι με λύπη ή από ανάγκη· επειδή, τον πρόσχαρο δότη αγαπάει ο Θεός." 2Κορ. 9:6-7

Πώς θα ένοιωθαν οι γονείς αν τα παιδιά τους λένε ότι τους αγαπούν μόνο όταν τους λέγανε να το πουν; Οπωσδήποτε οι γονείς πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά τους να λένε "Ευχαριστώ" και "Σ 'αγαπώ" και να τα καθοδηγούν σε αυτό, αλλά όλοι οι γονείς λαχταρούν τη μέρα που αυτές οι απαντήσεις θα βγουν από τις καρδιές των παιδιών τους αυθόρμητα. Ομοίως, ο Κύριος θέλει να δίνουμε πρόσχαρα και όχι υπό πίεση. 

Έτσι, όταν πιεζόμαστε να δίνουμε ή μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι αν δεν δίνουμε, αυτή είναι η λάθος στιγμή για να δώσουμε. Κάθε φορά που δίνουμε σε κάποιον που μας χειραγωγεί (είτε είναι εκκλησία είτε διακονία) τότε στην ουσία ανταμείβουμε αυτήν την αρνητική συμπεριφορά και δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης για να το ξανακάνει. 

Όσον αφορά τώρα το πού πρέπει να δώσουμε, αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα. Ας δούμε τι μας λέει ο Λόγος του Θεού:

"Ποιος εκστρατεύει ποτέ με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπελώνα, και δεν τρώει από τον καρπό του; Ή, ποιος ποιμαίνει ποίμνιο, και δεν τρώει από το γάλα τού ποιμνίου;

Μήπως τα λέω αυτά από ανθρώπινη σκοπιά; Ή, δεν τα λέει αυτά και ο νόμος;

Επειδή, μέσα στον νόμο τού Μωυσή είναι γραμμένο: «Δεν θα βάλεις φίμωτρο στο στόμα βοδιού που αλωνίζει». Μήπως νοιάζεται ο Θεός για τα βόδια;

Ή το λέει αυτό, βέβαια, για μας; Επειδή, για μας γράφτηκε ότι, αυτός που αροτριάζει, πρέπει να αροτριάζει με ελπίδα· και εκείνος που αλωνίζει, πρέπει με ελπίδα να μετέχει στην ελπίδα του.

Αν εμείς σπείραμε σε σας τα πνευματικά, είναι μεγάλο αν εμείς θερίσουμε τα υλικά σας;" 1Κορ. 9:7-11 

"Εκείνος, μάλιστα, που διδάσκεται τον λόγο, ας κάνει εκείνον που τον διδάσκει μέτοχον σε όλα τα αγαθά του." Γαλ. 6:6

Όταν πηγαίνεις για παράδειγμα να φας στα Goody's, δε πας να πληρώσεις το λογαριασμό στα Mac Donald's. Πληρώνεις εκεί που τρως. Ομοίως, δίνεις εκεί που τρέφεσαι πνευματικά.  

"Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου· και, τώρα, δοκιμάστε με σε τούτο, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, αν δεν σας ανοίξω τούς καταρράκτες τού ουρανού, και εκχέω την ευλογία σε σας, ώστε να μη επαρκεί τόπος γι' αυτή·" Μαλ. 3:10

Έχω ακούσει πολλούς που χρησιμοποιούν αυτό  το εδάφιο λέγοντας ότι πρέπει να δεκατίζουμε στην τοπική μας εκκλησία και μετά κάθε άλλη προσφορά που θέλουμε να κάνουμε μπορεί να πηγαίνει σε άλλες διακονίες ή αγαθοεργίες. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό εφόσον βέβαια η εκκλησία σας είναι μια πραγματική αποθήκη, ένα μέρος δηλαδή όπου κρατάτε το φαγητό σας ή πηγαίνετε για να πάρετε τροφή. 

Η τοπική εκκλησία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του έργου του Θεού εδώ στη γη. Μια τοπική εκκλησία μπορεί να σας θρέψει με τρόπο που καμιά άλλη διακονία δεν μπορεί. Ο ποιμένας σου μπορεί να ασχοληθεί προσωπικά μαζί σου, ακόμα και να σηκώσει το τηλέφωνο ένα βράδυ που έχεις ανάγκη. Εκεί θα πας να παντρέψεις τα παιδιά σου, εκεί θα τα στείλεις για να πάρουν βοήθεια και συμβουλή. Χρειαζόμαστε τη συναναστροφή άλλων πιστών και αυτό είναι κάτι που η τοπική εκκλησία μπορεί να το προσφέρει.  

Αυτά βέβαια ισχύουν σε έναν τέλειο κόσμο, αλλά όλοι μας γνωρίζουμε ότι δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο και όλες οι τοπικές εκκλησίες δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμά τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε εβδομάδα και δεν τρέφονται ποτέ. Εάν λοιπόν βρίσκεστε σε μια νεκρή εκκλησία που δεν σας τρέφει πνευματικά, είναι ώρα να φύγετε και να αναζητήσετε μια ζωντανή εκκλησία, όπου υπάρχει σωστή διδασκαλία, ο Λόγος του Θεού κηρύσσεται και το Πνεύμα του Θεού επιβεβαιώνει τον Λόγο με αποκαλύψεις, θεραπείες και θαύματα, με ανθρώπους που έρχονται και αναγεννούνται και πληρώνονται με Πνεύμα Άγιο. Τέτοιες εκκλησίες και διακονίες πρέπει να ενισχύετε με τις χρηματικές σας προσφορές (δέκατα, προσφορές, δωρεές).

Ας το δούμε λίγο και από μια άλλη σκοπιά. Συνεισφέροντας με τα χρήματά μας στην εγκαθίδρυση της Ουράνιας Βασιλείας, κάνουμε την καλύτερη επένδυση της ζωής μας. Μετατρέπουμε κάτι προσωρινό που στο τέλος θα πάψει να υπάρχει (χρήματα) σε κάτι παντοτινό που θα το απολαμβάνουμε αιώνια στην παρουσία του Κυρίου (αιώνια ζωή). 

Η τελευταία εντολή που αφήνει ο Κύριος στους μαθητές Του είναι να κάνουν μαθητές σε όλα τα έθνη "διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας..." Ματθ. 28:20

Το Ευαγγέλιο πρέπει να κηρυχθεί σε όλη την οικουμένη αλλά έχει ένα κόστος, τόσο σε προσωπικό αγώνα, όσο και σε χρήματα. Ας προσευχόμαστε ο Κύριος να δίνει σοφία και διάκριση σε όλους μας στο πώς να διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας, και στο πότε και πού να δίνουμε. 

Εύχομαι να ευλογηθήκατε με αυτό το μήνυμα. Θα ακολουθήσει το τέταρτο και τελευταίο μέρος...

Θαυμάσια Χάρη

  Από Αργύρης Σιμώνης

H προς Ρωμαίους επιστολή είναι το αριστούργημα του Παύλου επάνω στο θέμα της Χάρης του Θεού. Αν καταλάβουμε πραγματικά τι σημαίνει το να είμαστε κάτω από τη Χάρη του Θεού και όχι κάτω από το Νόμο, ελευθερωνόμαστε από πολλά δεσμά (τύψεις, αυτοκατάκριση, απογοήτευση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ασυγχωρησία και πολλά άλλα). 

"Επειδή, η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει· για τον λόγο ότι, δεν είστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη.

Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο.

Δεν ξέρετε ότι σε όποιον παριστάνετε τον εαυτό σας δούλους για υπακοή, είστε δούλοι εκείνου στον οποίο υπακούτε: Ή της αμαρτίας για θάνατο ή της υπακοής για δικαιοσύνη;" Ρωμ. 6:14-16

Αν ΔΕΝ έχεις αναρωτηθεί αυτό που λέει ο Παύλος 

"Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο.", τότε ΔΕΝ έχεις καταλάβει το πραγματικό νόημα της Χάρης του Θεού.

Η αμαρτία δεν μπορεί να μας εξουσιάσει όταν είμαστε κάτω από τη χάρη. Η Χάρη μας ελευθερώνει από την αμαρτία, ενώ ο Νόμος ενισχύει την αμαρτία:

"Το δε κεντρί τού θανάτου είναι η αμαρτία· και η δύναμη της αμαρτίας ο νόμος." 1Κορ. 15:56

Αν μας κυριαρχεί η αμαρτία, είναι επειδή είμαστε κάτω από τον Νόμο. Aυτό που διαβάσαμε στη Ρωμ.6:14, δείχνει ξεκάθαρα ότι ένας αληθινός πιστός ΔΕΝ είναι κάτω από τον Νόμο. 

Εξίσου σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Χάρη ΔΕΝ μας δίνει το ελεύθερο για να αμαρτήσουμε, αλλά μας ελευθερώνει από την αμαρτία και μας διδάσκει πώς να ζούμε με ευσέβεια:

"Επειδή, φανερώθηκε η σωτήρια χάρη τού Θεού προς όλους τούς ανθρώπους,

η οποία μάς διδάσκει να αρνηθούμε την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες, και να ζήσουμε με σωφροσύνη και με δικαιοσύνη και με ευσέβεια στον παρόντα αιώνα," Τίτ. 2:11-12

Από τη στιγμή της πνευματικής μας αναγέννησης, το πνεύμα μας γίνεται ένα με το Πνεύμα του Θεού, γινόμαστε νέα κτίσματα:

"Γι' αυτό, αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια." 2Κορ. 5:17

Ο λόγος που ακόμα ο πιστός συνεχίζει να αμαρτάνει είναι τα κατάλοιπα του παλιού μας εαυτού (λανθασμένος τρόπος σκέψης, κακές συνήθειες, άσχημα συναισθήματα) που έχουν μείνει στον μη ανακαινισμένο νου μας. Γι' αυτό ο Παύλος γράφει:

 

"Και μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο." Ρωμ. 12:2

Η κατανόηση της ελευθερίας μας από τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να σπάσουμε την κυριαρχία της αμαρτίας στη ζωή μας. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή ο Νόμος ενίσχυσε την αμαρτία δημιουργώντας ενοχές που φέρνουν καταδίκη και θάνατο:

"Και ξέρουμε ότι όσα λέει ο νόμος, μιλάει προς εκείνους που είναι κάτω από τον νόμο· ώστε να φράξει κάθε στόμα, και ολόκληρος ο κόσμος να γίνει υπόδικος στον Θεό.

Επειδή, από έργα τού νόμου ΔΕΝ θα δικαιωθεί μπροστά Του καμιά σάρκα· για τον λόγο ότι, διαμέσου τού νόμου δίνεται σαφής γνώση τής αμαρτίας." Ρωμ. 3:19-20

Ο Νόμος επέσυρε επίσης την οργή του Θεού ενάντια στις αμαρτίες μας  "Επειδή, ο νόμος επιφέρει οργή· για τον λόγο ότι, όπου δεν υπάρχει νόμος ούτε παράβαση υπάρχει·" Ρωμ. 4:15

Όταν όμως δεχθούμε το απολυτρωτικό έργο του Χριστού για τις αμαρτίες μας, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε την οργή του Θεού, επειδή όλη αυτή η οργή του Θεού εξευμενίστηκε επάνω στον Ιησού. Ο μισθός της αμαρτίας που είναι ο θάνατος, πληρώθηκε ήδη από τον Ιησού μας επάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. 

O Νόμος δόθηκε για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό:

"Ώστε, ο νόμος έγινε παιδαγωγός μας στον Χριστό, για να ανακηρυχθούμε δίκαιοι διαμέσου τής πίστης·

τώρα, όμως, που ήρθε η πίστη, ΔΕΝ είμαστε πλέον κάτω από παιδαγωγό." Γαλ. 3:24-25

Γνωρίζοντας αυτό λοιπόν ελευθερωνόμαστε από την εξουσία της αμαρτίας, παρ' όλο που σαν Χριστιανοί μπορεί να συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε επειδή είμαστε ακόμα στην διαδικασία ανακαινίσεως του νου μας:

"Αν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.

Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία." 1Ιωάν. 1:8-9

Το μεγάλο όφελος όμως που απολαμβάνουμε εξ' αιτίας αυτής  της δωρεάς του Κυρίου μας, της θαυμάσιας Χάρης Του, είναι ότι δεν είμαστε πλέον καταδικασμένοι και δεν νιώθουμε χωρισμένοι από τον Θεό λόγω των αμαρτιών μας, αλλά είμαστε ελεύθεροι να τρέξουμε στον Θεό για βοήθεια αντί να φύγουμε μακρυά Του από φόβο:

"Ας πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης." Εβρ. 4:16

Θα κλείσω το μήνυμα με λίγη τροφή για σκέψη:

"Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο." Ρωμ. 6:15

Αυτή είναι η τρίτη φορά στην επιστολή αυτή που ο Παύλος έθεσε αυτό το ερώτημα (Ρωμαίους 3:8,  6:1, και αυτό το εδάφιο). 

Αν ποτέ κανείς δεν έρθει με την ερώτηση αυτή, δηλαδή αν ο άνθρωπος τελικά μπορεί απλά να συνεχίσει να ζει στην αμαρτία, τότε δεν έχουμε κηρύξει το Ευαγγέλιο όπως το κήρυξε ο Παύλος.

Αμήν! 

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας στο YouTube:

Τα οικονομικά του Θεού (Μέρος 2ο): Μακάριο είναι το να δίνεις, παρά να παίρνεις.

  Από Αργύρης Σιμώνης 

Η διδασκαλία του Κυρίου επάνω στα οικονομικά και ιδιαίτερα στην προσφορά και τον δεκατισμό είναι θα έλεγα ένα από τα λιγότερο δημοφιλή θέματα στον χριστιανικό κόσμο, ενώ θα έπρεπε να είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας. Ο Κύριος μας το λέει ξεκάθαρα:

"Ο πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.

Αν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;" Λουκ. 16:10-11

Αυτό το μήνυμα αποτελεί το δεύτερο μέρος στη σειρά μαθημάτων "Τα οικονομικά του Θεού." Στο προηγούμενο μήνυμα (Μέρος 1ο) ασχοληθήκαμε με τρεις θεμελιώδεις αρχές:

- Αν δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον Κύριο με τα οικονομικά μου πώς θα Τον εμπιστευτώ με τη σωτηρία της ψυχής μου;

- Ο Θεός είναι η πηγή μου 

- Δεν είμαι ιδιοκτήτης των όσων έχω, αλλά διαχειριστής αυτών που ο Κύριος μου έχει εμπιστευτεί, με σκοπό να στερεώσει τη διαθήκη Του και να με κάνει ευλογία για άλλους.

"Επειδή, ποιος σε ξεχωρίζει από τον άλλον; Και τι έχεις που δεν το πήρες; Αν, όμως, πραγματικά το πήρες, γιατί καυχάσαι σαν να μη το πήρες;" 1Κορ. 4:7

Εδώ και χρόνια με τη γυναίκα μου εφαρμόζουμε αυτές τις αρχές και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις αποκαλύψεις που ο Κύριος μας έχει δώσει στο θέμα των οικονομικών. Ας δούμε τι μας λέει ο Παύλος εδώ:

"Αυτός, μάλιστα, που χορηγεί τον σπόρο σ' αυτόν που σπέρνει, και ψωμί για τροφή, είθε να χορηγήσει και να πληθύνει τον σπόρο σας, και να αυξήσει τα γεννήματα της δικαιοσύνης σας)·" 2Κορ. 9:10

Εδώ ο απόστολος Παύλος μιλάει μεταφορικά για να δείξει πως ο Κύριος προμηθεύει με περίσσεια τους ανθρώπους που δίνουν και καλύπτει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Ο τρώγων (καταναλωτής) λοιπόν είναι αυτός που χρησιμοποιεί τα οικονομικά του κυρίως για να καλύψει τις ατομικές του ανάγκες, ενώ ο σπορέας είναι αυτός που χρησιμοποιεί τα οικονομικά του κυρίως για να δώσει στη Βασιλεία του Θεού. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με στάση καρδιάς.

Εκείνοι που επιθυμούν περισσότερα χρήματα για να μπορούν να πάρουν περισσότερα πράγματα, στα μάτια του Κυρίου είναι καταναλωτές. Όσοι επιθυμούν περισσότερα χρήματα για να μπορούν να προσφέρουν περισσότερα είναι σπορείς. Σε ποιά κατηγορία θέλεις να ανήκεις;

Οπωσδήποτε και οι σπορείς πρέπει να τρώνε. Έτσι καθώς εμπιστεύεσαι τον Κύριο, θα υπάρχουν πάντα πολλά και για εσένα. Αυτοί που επιδιώκουν μόνο να καλύψουν τις ανάγκες τους, ο Κύριος θα προμηθεύσει μέχρι εκεί: Για να καλύψουν τις ανάγκες τους. 

Δεν θα έχουν την αφθονία και την ευημερία που έρχεται με το να είναι σπορείς. Ο Κύριος δοξάζεται μέσα από την ευημερία μας και όχι μέσα από τη φτώχεια μας:

"Εσείς δεν διαλέξατε εμένα, αλλά εγώ διάλεξα εσάς, και σας διέταξα, για να πάτε εσείς και να κάνετε καρπό, και ο καρπός σας να μένει· ώστε, ό,τι αν ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά μου, να σας το δώσει." Ιωάν. 15:16

Αυτό απαντά σε πολλές ερωτήσεις. Όσοι είναι εστιασμένοι μόνο σε αυτό που χρειάζονται οι ίδιοι, ο Θεός δεν τους δίνει αυτήν την υπερβολική αφθονία. Ξέρετε γιατί; Θα τα ξόδευαν μόνο για τον εαυτό τους. Μόλις δύο στίχους πριν από το εδάφιο που μελετάμε, ο Παύλος είπε:

"Είναι, όμως, δυνατός ο Θεός να σας δώσει με περίσσεια κάθε χάρη, ώστε έχοντας πάντοτε κάθε αυτάρκεια, σε κάθε τι, να περισσεύετε σε κάθε έργο αγαθό·" 2Κορ. 9:8

Προσέξτε ότι ο λόγος που ο Θεός κάνει τη χάρη Του να αφθονεί προς εσάς είναι ότι μπορείτε να αφθονείτε σε κάθε καλό έργο. Η ευημερία δεν είναι μόνο για σένα. Είναι για να μπορείς να ευλογείς και τους άλλους, και στα μάτια του Κυρίου πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός που μπορεί να δώσει πολλά.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η ευημερία έχει να κάνει με την απληστία, και γι' αυτό της αντιτίθενται. Ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο:

"Επειδή, ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία· την οποία μερικοί, καθώς την ορέχθηκαν, αποπλανήθηκαν από την πίστη και πέρασαν τον εαυτό τους μέσα από πολλές οδύνες." 1Τιμ. 6:10

Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα, αλλά η αγάπη για τα χρήματα. Όλα έχουν να κάνουν με στάση καρδιάς.

Η πραγματική Βιβλική ευημερία  είναι να μπορείς να είσαι ευλογία για τους άλλους. Η στάση του στυλ "Τα βγάζω πέρα, είμαι καλά και δεν χρειάζομαι κάτι περισσότερο" μπορεί να δείχνει μια φαινομενική ταπεινότητα, αλλά είναι καθαρά εγωιστική. Αυτή είναι η στάση ενός καταναλωτή και όχι ενός σπορέα.

Σύμφωνα με τη Β' Κορ. 9:10 που διαβάσαμε προηγουμένως, βγαίνει το συμπέρασμα ότι εάν δεν έχεις σπόρο (χρήματα), τότε δεν σπέρνεις όπως θα έπρεπε. Ο Θεός φροντίζει ώστε οι σπορείς να έχουν χρήματα σε αφθονία για κάθε καλό έργο. 

Είμαι σίγουρος ότι αν γινόταν μια έρευνα με την ερώτηση "Ποιός είναι ο λόγος που εργάζεσαι;" οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι δουλεύουμε για να μπορούμε να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας και να καλύπτουμε τις ανάγκες μας.

Δείτε όμως τι λέει ο Παύλος στους Εφεσίους:

"Αυτός που κλέβει, ας μη κλέβει πλέον, αλλά μάλλον ας κοπιάζει δουλεύοντας με τα χέρια του το καλό, για να έχει να μεταδίδει σ' εκείνον που έχει ανάγκη." Εφεσ. 4:28

Ο Λόγος του θεού μας λέει εδώ ότι ο σκοπός της εργασίας μας είναι να μπορούμε να ευλογούμε άλλους! Βλέπετε πώς λειτουργούν οι πνευματικές αρχές; Ο Ουρανός λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από τον κόσμο.

Σε περίπτωση που αναρωτηθείς: "Καλά, και με εμένα τι γίνεται; Πως θα ευλογηθώ και εγώ;"

Και φυσικά ο Κύριος θέλει να ευλογηθείς και εσύ, αλλά ο δρόμος προς την ευλογία είναι να Toν εμπιστευτείς , και να Του ζητήσεις να σε κάνει ευλογία για τους άλλους.

"Ζητάτε, και δεν παίρνετε, επειδή ζητάτε με κακή πρόθεση, για να δαπανήσετε στις ηδονές σας." Ιακ. 4:3

"Αλλά, ζητάτε πρώτα τη βασιλεία τού Θεού, και τη δικαιοσύνη του· και όλα αυτά θα σας προστεθούν." Ματθ. 6:33

Ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας καλύτερα από ότι εμείς. Όταν εμπιστευόμαστε τις υποσχέσεις του Κυρίου που είναι "Ναι και Αμήν" και προσευχόμαστε για το πως μπορούμε να γίνουμε ευλογία για τους άλλους, ο ίδιος ο Κύριος εμπλέκεται στα οικονομικά μας και καλύπτει κάθε μας ανάγκη με περίσσεια. Να είσαι σίγουρος ότι ο Θεός θα σε φροντίσει πολύ καλύτερα από ό,τι εσύ μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: Το μεγαλύτερο εμπόδιο προς την ευημερία μας  είναι το ότι επικεντρωνόμαστε περισσότερο στο πως θα φάμε και όχι στο πως θα σπείρουμε. Γινόμαστε έτσι όπως το φράγμα που εμποδίζει τη ροή του ποταμού αντί να το αφήσει να ρεύσει με δύναμη. 

Ο ίδιος Θεός που υποσχέθηκε την αιώνια ζωή όταν ομολογείς τον Ιησού ως Κύριό σου και πιστέψεις στην καρδιά σου ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (Ρωμ. 10:9), είπε επίσης: "Δώστε και θα σας δοθεί".

"Σε όλα υπέδειξα σε σας ότι, κοπιάζοντας κατ' αυτό τον τρόπο, πρέπει να βοηθάτε τούς ασθενείς, και να θυμάστε τα λόγια τού Κυρίου Ιησού, ότι αυτός είπε: Μακάριο είναι το να δίνει κάποιος, μάλλον, παρά να παίρνει." Πράξ. 20:35

Γιατί λοιπόν ο Ιησούς είπε ότι είναι καλύτερο το να δίνεις παρά το να παίρνεις; 

Όταν ο Θεός μας ζητάει να κάνουμε κάτι δεν είναι επειδή χρειάζεται κάτι, αλλά επειδή είναι καλό για εμάς. Ο Κύριος δεν έχει ανάγκη ούτε τα χρήματά μας, ούτε τις υπηρεσίες μας. 

"Αλλά, ποιος είμαι εγώ, και ποιος είναι ο λαός μου, ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε πρόθυμα σε σένα με έναν τέτοιο τρόπο; Επειδή, τα πάντα έρχονται από σένα, και από τα δικά σου δίνουμε σε σένα.

Επειδή, είμαστε ξένοι μπροστά σου, και πάροικοι, όπως και όλοι οι πατέρες μας· οι ημέρες μας επάνω στη γη είναι σαν σκιά, και μονιμότητα δεν υπάρχει.

Κύριε, Θεέ μας, ολόκληρο αυτό το πλήθος που ετοιμάσαμε για να οικοδομήσουμε οίκο σε σένα για το άγιο όνομά σου, έρχεται από το χέρι σου, και τα πάντα είναι δικά σου." 1Χρ. 29:14-16

"Άκουσε λαέ μου, και θα μιλήσω· Ισραήλ, και θα διαμαρτυρηθώ εναντίον σου· ο Θεός, ο Θεός σου είμαι εγώ.

Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου, τα δε ολοκαυτώματά σου είναι πάντοτε μπροστά μου.

Δεν θα δεχθώ μοσχάρια από το σπίτι σου, τράγους από τα κοπάδια σου.

Επειδή, όλα τα θηρία τού δάσους δικά μου είναι, και τα κτήνη που βρίσκονται επάνω σε χίλια βουνά.

Γνωρίζω όλα τα πουλιά των βουνών, και τα θηρία τού χωραφιού είναι μαζί μου.

Αν πεινάσω, δεν θα το πω σε σένα· επειδή, δική μου είναι η οικουμένη και το πλήρωμά της.

Μήπως εγώ θα φάω κρέας ταύρων ή θα πιω αίμα τράγων;

Θυσίασε στον Θεό θυσία αίνεσης, και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου·" Ψαλ. 50:7-14

Άρχισε να εμπιστεύεσαι τον Κύριο με τα οικονομικά σου, ζήτησέ Του να σου μάθει να μην κοιτάς μόνο τις δικές σου ανάγκες, αλλά να αρχίσεις να σπέρνεις εκεί που σου δείχνει. Έτσι θα αλλάξει η ζωή σου και ποτάμια ευλογίας θα ρέουν μέσα από εσένα.  

"Ο δε Θεός μου θα εκπληρώσει κάθε ανάγκη σας, σύμφωνα με τον πλούτο του, με δόξα, διαμέσου τού Ιησού Χριστού." Φιλ. 4:19

Εύχομαι να ευλογήθηκες με αυτό το μήνυμα. Θα ακολουθήσει και 3ο μέρος όπου θα επικεντρωθούμε περισσότερο στις πρακτικές εφαρμογές όλων όσων έχουμε πει μέχρι τώρα...

Η δύναμη της Ανάστασης

 Από Αργύρης Σιμώνης

Η Ανάσταση του Κυρίου μας αποτελεί για πολλούς στον κόσμο θέμα αντιλεγόμενο, αλλά για εμάς είναι απολύτως θεμελιώδες στην χριστιανική μας πίστη: 

"Και αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, ούτε και ο Χριστός αναστήθηκε·

και αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε είναι μάταιο το κήρυγμά μας, αλλά και η πίστη σας είναι μάταιη·" 1Κορ. 15:13-14

Σε καμιά άλλη θρησκεία δεν προσφέρεται εξιλέωση αμαρτιών μέσω ενός Σωτήρα, ο οποίος μάλιστα αναστήθηκε από τους νεκρούς. Όλοι οι ηγέτες των υπόλοιπων θρησκειών εξακολουθούν να είναι στους τάφους τους. Ο τάφος του Ιησού μας όμως είναι άδειος επειδή νίκησε το θάνατο και αναστήθηκε από τους νεκρούς και αυτό ακριβώς το γεγονός είναι που κρατά σε ύπαρξη όλη την πίστη μας. 

Η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι ένα ιστορικό γεγονός που έχει καταγραφεί ακόμα και από μη χριστιανούς. Κάποιοι προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να δικαιολογήσουν το λόγο της έλλειψης του σώματος του Ιησού από τον τάφο. Είπαν ότι κάποιοι το έκλεψαν, κάποιοι το έκρυψαν και διάφορα άλλα ανυπόστατα και αναπόδεικτα επιχειρήματα.

Οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο, ανέφεραν ότι ήρθαν άγγελοι και ότι ο Ιησούς αναστήθηκε (Ματ. 28:2-4). Αυτοί μάλιστα ήταν και από τους πρώτους αυτόπτες μάρτυρες της Ανάστασης! 

Ίσως ακόμα να μην μπορούμε να αντιληφθούμε τη δύναμη της ανάστασης σε όλη της την έκταση, αλλά ο Λόγος του Θεού μας υπόσχεται ότι θα είναι φανταστική:

"Επειδή, θεωρώ ότι τα παθήματα του παρόντα καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε μας." Ρωμ. 8:18

Πολλά κακά και άσχημα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας, (πόλεμοι, θάνατοι, αρρώστιες, βάσανα) που μπορεί να φέρνουν απελπισία ή απογοήτευση, αλλά όταν κρατάμε στην καρδιά μας την εικόνα αυτή του ουρανού, ότι δηλαδή θα είμαστε στην παρουσία του Κυρίου, όλες αυτές οι θλίψεις του κόσμου δεν είναι καν άξιες αναφοράς! 

Αυτή είναι η δύναμη και η ελπίδα της Ανάστασης! Η Ανάσταση ακυρώνει τον φόβο του θανάτου. Όταν έρχεσαι στον Ιησού δεν αποδέχεσαι απλά μια θρησκεία, αλλά εξασφαλίζεις τη σωτηρία σου και την δική σου ανάσταση προς αιώνια ζωή μαζί Του: 

"Ο Ιησούς είπε σ' αυτήν: Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει." Ιωάν. 11:25

"αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς·

επειδή, με την καρδιά πιστεύει κάποιος προς δικαιοσύνη, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρία·" Ρωμ. 10:9-10

Ο θάνατος υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας, αλλά ήταν σε αδράνεια. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή στο βιβλίο της Γένεσης:

"από το δέντρο τής γνώσης τού καλού και του κακού, όμως, δεν θα φας απ' αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε." Γέν. 2:17

Ο Ιησούς όμως ήρθε για να καταργήσει αυτόν που θέλει να σε σκοτώσει:

" Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός τού Θεού, για να καταστρέψει τα έργα τού διαβόλου." 1Ιωάν. 3:8  

"Επειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Ιησού Χριστού τού Κυρίου μας." Ρωμ. 6:23

Ο Ιησούς νίκησε το θάνατο με τον δικό Του θάνατο. Από τη στιγμή που ο μισθός πληρώθηκε, (μιλώντας πάντα με την προοπτική της αιωνιότητας και όχι με την πρόσκαιρη  ζωή μας εδώ στη γη) ο θάνατος δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα επάνω μας:

"Κι εσάς, που ήσασταν νεκροί στα αμαρτήματα και στην ακροβυστία τής σάρκας σας, σας ζωοποίησε μαζί του, καθώς σας συγχώρεσε όλα τα πταίσματα,

όταν εξάλειψε το χειρόγραφο με τα διατάγματα, που ήταν εναντίον σας, και το αφαίρεσε από το μέσον, καρφώνοντάς το επάνω στον σταυρό·

και αφού απογύμνωσε τις αρχές και τις εξουσίες, τις καταντρόπιασε δημόσια, όταν, επάνω του, θριάμβευσε εναντίον τους." Κολ. 2:13-15

Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό: Ο Ιησούς δεν θυσιάστηκε για να αγνοούμε την αμαρτία. Ο Κύριος συνεχίζει να μισεί την αμαρτία και πέθανε για να καταργήσει την εξουσία της από επάνω μας.  Συνοπτικά, ο Κύριος ανέβηκε επάνω στο σταυρό για τρεις βασικούς λόγους:

- Πήρε τη δική μας θέση, δηλαδή τιμωρήθηκε για κάτι που κανονικά έπρεπε εμείς να τιμωρηθούμε,

- Κατάργησε την δύναμη της αμαρτίας,

- Αποκατέστησε την κατεστραμμένη μας σχέση με τον Πατέρα εξ' αιτίας της αμαρτίας και μας συμφιλίωσε μαζί Του.

Αυτή είναι και η ελπίδα που έχουμε χάρη στη θυσία του Ιησού μας. Η λέξη "ελπίδα" δε σημαίνει ότι απλά εύχομαι ή επιθυμώ να γίνει κάτι. Ο Βιβλικός ορισμός της ελπίδας είναι "η χαρούμενη προσδοκία για κάτι καλό που έρχεται". 

Το Σύμβολο της Πίστεως μάλιστα τελειώνει με αυτά τα λόγια:

"Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Αμήν!"

Όταν ο άγγελος του Κυρίου  μετακίνησε την πέτρα για να δουν ότι ο τάφος ήταν άδειος, κάθησε επάνω στην πέτρα για να απεικονίσει τον Θεό που βρίσκεται πάνω από κάθε μας πρόβλημα.

Ας μείνουμε λοιπόν με αυτή την εικόνα στην καρδιά μας και αν υπάρχει έλλειψη ελπίδας σε κάποιον τομέα στη ζωή σου προσεύχομαι ο Κύριος να σου αποκαλύψει:

"ποιος είναι ο πλούτος τής δόξας τούτου τού μυστηρίου στα έθνη, που είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα τής δόξας·" Κολ. 1:27

Αμήν!

H παραβολή των δέκα παρθένων

 Από Αργύρης Σιμώνης

Στην παραβολή των δέκα παρθένων (Ματ. 25:1-13) ο Ιησούς μας δίνει μια πολύ σοβαρή προειδοποίηση. Για να καταλάβουμε όμως τη συγκεκριμένη παραβολή, πρέπει να μπούμε στο πνεύμα που ο Κύριος μιλάει και να δούμε τι είπε λίγο πριν (ο φρόνιμος δούλος) αλλά και μετά την παραβολή αυτή (τα τάλαντα).

Από το προηγούμενο κεφάλαιο (Ματ. 24:42-51) ο Ιησούς υποδεικνύει την ανάγκη να είμαστε έτοιμοι για την επιστροφή Του. Όπως ο κλέφτης έρχεται σε ανύποπτο χρόνο όταν κανείς δεν είναι προετοιμασμένος, έτσι και ο Κύριος θα επιστρέψει σε μια εποχή που οι άνθρωποι δεν Τον αναζητούν. Γι' αυτό ο Θεός μας έδωσε στο Λόγο Του τα σημάδια των έσχατων καιρών για να μας βοηθήσει να είμαστε προετοιμασμένοι και μας προφήτευσε ότι τότε θα υπάρχει μια κατάσταση απάθειας: 

"Και επειδή η ανομία θα πληθύνει, η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί." Ματθ. 24:12

Αυτή η απάθεια θα τείνει να αποκοιμίσει ακόμα και τους πιστούς αν δεν προσέχουμε τα λόγια Του. Έτσι έγινε και την εποχή του Νώε, όπου οι άνθρωποι αρνήθηκαν να προετοιμαστούν για τον επερχόμενο κατακλυσμό επειδή ήταν απορροφημένοι με τα δικά τους:

"Επειδή, όπως στις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, νυμφεύονταν και νύμφευαν, ως την ημέρα κατά την οποία ο Νώε μπήκε μέσα στην κιβωτό·

και δεν κατάλαβαν, μέχρις ότου ήρθε ο κατακλυσμός, και τους σήκωσε όλους· έτσι θα είναι και η παρουσία τού Υιού τού ανθρώπου·" Ματθ. 24:38-39

Η παραβολή των δέκα παρθένων συνεχίζει ξεκάθαρα το μάθημα σχετικά με την ανάγκη να είμαστε έτοιμοι για την επιστροφή του Κυρίου. Όπως και με τις πέντε ανόητες παρθένες, όσοι δεν είναι έτοιμοι δεν θα έχουν χρόνο να προετοιμαστούν αφού έρθει ο Κύριος. Δεν θα υπάρξουν δεύτερες ευκαιρίες. Αυτή η παραβολή, μαζί με τις άλλες τρεις σε αυτήν την ομιλία, διδάσκει επίσης ότι ο Κύριος θα κάνει έναν διαχωρισμό. Δεν θα εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών όλοι όσοι φωνάζουν σε Αυτόν, "Κύριε, Κύριε" (Ματθαίος 7:21).

Ας δούμε λίγο τους συμβολισμούς και το μάθημα που μας διδάσκει ο Κύριος μέσα από την παραβολή αυτή:

Εδώ απεικονίζεται ότι οι μισοί όσων αναζήτησαν τον Κύριο

δεν Τον βρήκαν, που σημαίνει ότι πολλοί είναι αυτοί που θα καταλήξουν στην απώλεια με την έλευση του Κυρίου:

"Μπείτε μέσα από τη στενή πύλη· επειδή, πλατιά είναι η πύλη, και ευρύχωρος ο δρόμος που φέρνει στην απώλεια, και πολλοί είναι αυτοί που μπαίνουν μέσα απ' αυτή." Ματθ. 7:13

Οι φρόνιμες παρθένες πήραν επιπλέον λάδι μαζί τους δείχνοντας ότι ήταν έτοιμες να περιμένουν όσο χρειαστεί για τον γαμπρό. Η εφαρμογή για εμάς είναι ότι πρέπει να σταθούμε όσο χρειαστεί χωρίς να βάζουμε όρια στο να υπηρετούμε τον Κύριο.

Σε κάποια στιγμή τις πήρε ο ύπνος. Ο ύπνος χρησιμοποιείται συχνά συμβολικά για τον θάνατο. Με τη λογική αυτή, αυτές οι παρθένες περιγράφουν όλη την ανθρωπότητα. Όλοι θα κοιμηθούμε ή θα πεθάνουμε και μετά θα εμφανιστούμε ενώπιον του Κυρίου:

"Και καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση·" Εβρ. 9:27

Το λάδι συμβολίζει τη ζωή. Όλες τους είχαν ζωή αλλά μόνο πέντε από αυτές είχαν αιώνια ζωή. Μόλις πέθαναν οι πέντε ανόητες παρθένες, οι μή αναγεννημένες, δεν είχαν την αιώνια ζωή:

"Αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: Σε διαβεβαιώνω απόλυτα, αν κάποιος δεν γεννηθεί από επάνω, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία τού Θεού." Ιωάν. 3:3

Όταν ο Κύριος έρχεται τα μεσάνυχτα, αυτό συμβολίζει δύο πράγματα: 

- Θα έρθει σε ανύποπτη ώρα και 

- Τα μεσάνυχτα είναι το τέλος της ημέρας, ή αλλιώς ο θάνατος, όπως σχολίασα λίγο πιο πάνω.

Συνεχίζοντας τον συμβολισμό αυτών των παρθένων που κοιμούνται, ο Κύριος αναφέρεται στον θάνατο. Όλες τους πέθαναν και αναστήθηκαν, δείχνοντας ότι υπάρχει ανάσταση δικαίων και αδίκων: 

 

"έχοντας ελπίδα στον Θεό, την οποία κι αυτοί οι ίδιοι προσμένουν, ότι πρόκειται να γίνει ανάσταση των νεκρών, και δικαίων και αδίκων." Πράξ. 24:15

Το ότι οι μωρές παρθένες δεν μπορούσαν να πάρουν λάδι από τις φρόνιμες, συμβολίζει το γεγονός ότι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία μετά το θάνατο να τακτοποιήσεις τη σχέση σου με το Θεό. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με βάση τις επιλογές που κάνουμε σε αυτή τη ζωή. Δεν μπορούμε να φέρουμε κανέναν στον παράδεισο μαζί μας βάσει αυτού που έχουμε εμείς. Καθένας  θα είναι υπόλογος των αποφάσεών του και θα πρέπει να έχει τη δική του προσωπική σχέση με τον Κύριο. 

Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που απορρίπτουν και γελοιοποιούν τον Κύριο, αλλά μετά τον θάνατο, όταν όλοι σταθούμε ενώπιον του Θεού, κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας θα ομολογήσει τον Ιησού ως Κύριο:

"ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων,

και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, σε δόξα τού Πατέρα Θεού." Φιλ. 2:10-11

Αυτές οι ανόητες παρθένες κάλεσαν τον Κύριο να τις αφήσει να μπουν, αλλά ο Κύριος τις απαντά:

"Σας διαβεβαιώνω, δεν σας γνωρίζω." Ματθ. 25:12

Κανείς από εμάς δεν γνωρίζει την ημέρα του θανάτου μας ή την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, ώστε όταν ο Κύριός μας έρθει, να μας βρει με γεμάτα λυχνάρια:

"αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς·

επειδή, με την καρδιά πιστεύει κάποιος προς δικαιοσύνη, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρία·" Ρωμ. 10:9-10

Αμήν!