Τα οικονομικά του Θεού - Μέρος 3ο: Πότε και πού να δίνουμε

 Από Αργύρης Σιμώνης 

Ο Λόγος του Θεού έχει περισσότερα να πει για τα οικονομικά παρά για τον παράδεισο και την κόλαση μαζί! Ο Ιησούς είπε ότι το να Τον εμπιστευτούμε με τα χρήματά μας είναι η ελάχιστη πίστη που μπορούμε να εφαρμόσουμε:

"Ο πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.

Αν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;" Λουκ. 16:10-11 

Πώς θα κάνουμε τα μεγαλύτερα πράγματα αν δεν μπορούμε πρώτα να κάνουμε το ελάχιστο;

Στο προηγούμενο μήνυμα (2ο μέρος) ασχοληθήκαμε με την εφαρμογή του Λόγου του Θεού για τα οικονομικά σε δύο κατηγορίες ανθρώπων: Τους σπορείς και τους καταναλωτές. Εδώ θα ασχοληθούμε με το πότε και πού πρέπει να δίνουμε. 

Πριν μπω στο κυρίως θέμα θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι σημαντικό. Ο λόγος που πολλοί χριστιανοί διστάζουν στο να προσφέρουν χρηματική βοήθεια σε χριστιανικές εκκλησίες ή διακονίες είναι το γεγονός ότι πολλές φορές έχουν χειραγωγηθεί ή εξαπατηθεί μέσα από εράνους από κατονομαζόμενες "χριστιανικές" εκκλησίες ή διακονίες. Το ανησυχητικό της ιστορίας αυτής δεν είναι τόσο η αλλοίωση της αλήθειας και η παραποίηση του προσώπου του Θεού από τις εν λόγω διακονίες. Αυτό είναι κάτι που συνέβαινε και θα συνεχίσει να συμβαίνει. 

Αυτό που πραγματικά με ανησυχεί είναι ότι αυτές οι τακτικές δουλεύουν και πολλοί είναι αυτοί που εξαπατούνται. Υπάρχουν οργανισμοί που λαμβάνουν εκατοντάδες εκατομμύρια ετησίως μέσω απάτης και χειραγώγησης και είναι κάτι που δείχνει ξεκάθαρα την ανωριμότητα και την άγνοια που υπάρχει επάνω στο θέμα αυτό από το Σώμα του Χριστού σήμερα. 

Ελπίζω αυτή η σειρά μαθημάτων να ρίξει φως και να φέρει αποκάλυψη στο πώς να διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας με σοφία Θεού.

Θα ήθελα πρώτα να επισημάνω ότι το κίνητρο πίσω από το δώρο είναι πιο σημαντικό από το ίδιο το δώρο. Αυτό ακριβώς μας λέει ο Παύλος εδώ:

"Και αν διανείμω όλα τα υπάρχοντά μου, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καώ, αλλά δεν έχω αγάπη, τίποτε δεν ωφελούμαι." 1Κορ. 13:3

 

Ο λόγος που δίνεις είναι πάντα πιο σημαντικός από το τι ή πόσα δίνεις.

Η σωτηρία ενός αγαπημένου προσώπου, η θεραπεία ή οποιαδήποτε άλλη ευλογία του Θεού δεν εξαγοράζονται με χρήματα και αν κάποιος προσπαθεί να σας πείσει για το αντίθετο, κρατηθείτε μακρυά:

"Και ο Πέτρος είπε σ' αυτόν: Το ασήμι σου ας είναι μαζί με σένα σε απώλεια, επειδή νόμισες ότι η δωρεά τού Θεού αποκτιέται με χρήματα." Πράξ. 8:20

Ας δούμε λίγο το παράδειγμα του προφήτη Ηλία και της χήρας: 

"Αφού σηκωθείς, πήγαινε στα Σαρεπτά τής Σιδώνας, και κάθησε εκεί· δες, έχω προστάξει εκεί μια χήρα γυναίκα να σε τρέφει." 1Βασ. 17:9

Είναι αλήθεια ότι η χήρα έδωσε στον Ηλία όλα όσα είχε και ότι οι ανάγκες της καλύφθηκαν υπερφυσικά για πολλές ημέρες. Αλλά το παραπάνω εδάφιο λέει: "Έδωσα εντολή σε μια χήρα εκεί να σε τρέφει". Ο Κύριος την είχε διατάξει να συντηρήσει τον Ηλία. Η χήρα αυτή έδινε για να βοηθήσει τον άνθρωπο του Θεού αλλά κάνοντας υπακοή στην εντολή του Θεού ικανοποιήθηκαν και οι δικές της ανάγκες. 

Στο βιβλίο των Πράξεων διαβάζουμε για τον Κορνήλιο, τον Ρωμαίο Εκατόνταρχο που ήταν

"ευσεβής και φοβούμενος τον Θεό μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του, ο οποίος έκανε πολλές ελεημοσύνες στον λαό, και δεόταν διαρκώς στον Θεό." Πράξ. 10:2

Η προσφορά του ήταν απλώς μια έκδηλη ένδειξη της πίστης και της εμπιστοσύνης του στον Κύριο. 

Είναι αλήθεια ότι όταν δίνουμε, ο Κύριος θα μας επιστρέψει εκατονταπλάσια σε αυτή τη ζωή: 

"Και ο Ιησούς, απαντώντας, είπε: Σας διαβεβαιώνω, δεν υπάρχει κανένας που, ενώ άφησε σπίτι ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια εξαιτίας μου, και εξαιτίας τού ευαγγελίου,

δεν θα πάρει 100 φορές περισσότερα τώρα, σε τούτο τον καιρό, σπίτια και αδελφούς και αδελφές και μητέρες και παιδιά και χωράφια, μαζί με διωγμούς, και στον ερχόμενο αιώνα ζωή αιώνια." Μάρκ. 10:29-30

Το να δίνουμε όμως μόνο για να πάρουμε είναι το λάθος κίνητρο. Όπως σχολιάσαμε στα 2 προηγούμενα μηνύματα επάνω στα οικονομικά, ο Θεός μάς ευημερεί ώστε να μπορούμε να ιδρύσουμε τη βασιλεία Του (Δευτ. 8:18), να δώσουμε σε όσους έχουν ανάγκη (Εφεσ. 4:28) και να αφθονούμε σε κάθε καλό έργο (Β' Κορ. 9:8). Ο Κύριος μας υπόσχεται να προσδοκούμε να λάβουμε όταν δίνουμε, αλλά πρέπει να το κάνουμε με τη σωστή στάση καρδιάς, δηλαδή περιμένουμε να λάβουμε ώστε να μπορούμε να δώσουμε περισσότερα και να γίνουμε μεγαλύτερη ευλογία σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Είναι καθαρά θέμα προτεραιοτήτων και γι' αυτό είναι μεγαλύτερη ευλογία να δίνεις παρά να παίρνεις. Όταν παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου, αλλά όταν δίνεις γεμίζει η ψυχή σου! 

Έχει επίσης δημιουργηθεί η παρεξήγηση σχετικά με το πότε πρέπει να δώσουμε. Πολλοί Χριστιανοί δίνουν μόνο αφού καλυφθούν όλες οι ανάγκες τους. Η Γραφή όμως διδάσκει ότι οι δωρεά μας θα πρέπει να είναι από τους πρώτους καρπούς που λαμβάνουμε. Αυτό σημαίνει ότι το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν λαμβάνουμε χρήματα είναι να τιμούμε τον Κύριο δίνοντας ένα μέρος από αυτά στο έργο Του. Εκεί υπάρχει και η υπόσχεση:

"Τίμα τον Κύριο από τα υπάρχοντά σου, και από τις απαρχές όλων των γεννημάτων σου·

και θα γεμίσουν οι σιταποθήκες σου από αφθονία, και οι ληνοί σου θα ξεχειλίζουν από νέο κρασί." Παρ. 3:9-10

Επίσης, κυκλοφορούν διδασκαλίες που λένε ότι δίνουμε μόνο κατόπιν συγκεκριμένης εντολής του Κυρίου. Φυσικά είναι πολύ σημαντικό να ακούμε τη φωνή του Κυρίου όταν μας καθοδηγεί να το κάνουμε και αυτό, αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Ο Λόγος του Θεού μας λέει:

"Λέω, μάλιστα, τούτο, ότι αυτός που σπέρνει φειδωλά, φειδωλά και θα θερίσει· κι αυτός που σπέρνει με αφθονία, με αφθονία και θα θερίσει.

Κάθε ένας ανάλογα με την προαίρεση της καρδιάς του, όχι με λύπη ή από ανάγκη· επειδή, τον πρόσχαρο δότη αγαπάει ο Θεός." 2Κορ. 9:6-7

Πώς θα ένοιωθαν οι γονείς αν τα παιδιά τους λένε ότι τους αγαπούν μόνο όταν τους λέγανε να το πουν; Οπωσδήποτε οι γονείς πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά τους να λένε "Ευχαριστώ" και "Σ 'αγαπώ" και να τα καθοδηγούν σε αυτό, αλλά όλοι οι γονείς λαχταρούν τη μέρα που αυτές οι απαντήσεις θα βγουν από τις καρδιές των παιδιών τους αυθόρμητα. Ομοίως, ο Κύριος θέλει να δίνουμε πρόσχαρα και όχι υπό πίεση. 

Έτσι, όταν πιεζόμαστε να δίνουμε ή μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι αν δεν δίνουμε, αυτή είναι η λάθος στιγμή για να δώσουμε. Κάθε φορά που δίνουμε σε κάποιον που μας χειραγωγεί (είτε είναι εκκλησία είτε διακονία) τότε στην ουσία ανταμείβουμε αυτήν την αρνητική συμπεριφορά και δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης για να το ξανακάνει. 

Όσον αφορά τώρα το πού πρέπει να δώσουμε, αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα. Ας δούμε τι μας λέει ο Λόγος του Θεού:

"Ποιος εκστρατεύει ποτέ με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπελώνα, και δεν τρώει από τον καρπό του; Ή, ποιος ποιμαίνει ποίμνιο, και δεν τρώει από το γάλα τού ποιμνίου;

Μήπως τα λέω αυτά από ανθρώπινη σκοπιά; Ή, δεν τα λέει αυτά και ο νόμος;

Επειδή, μέσα στον νόμο τού Μωυσή είναι γραμμένο: «Δεν θα βάλεις φίμωτρο στο στόμα βοδιού που αλωνίζει». Μήπως νοιάζεται ο Θεός για τα βόδια;

Ή το λέει αυτό, βέβαια, για μας; Επειδή, για μας γράφτηκε ότι, αυτός που αροτριάζει, πρέπει να αροτριάζει με ελπίδα· και εκείνος που αλωνίζει, πρέπει με ελπίδα να μετέχει στην ελπίδα του.

Αν εμείς σπείραμε σε σας τα πνευματικά, είναι μεγάλο αν εμείς θερίσουμε τα υλικά σας;" 1Κορ. 9:7-11 

"Εκείνος, μάλιστα, που διδάσκεται τον λόγο, ας κάνει εκείνον που τον διδάσκει μέτοχον σε όλα τα αγαθά του." Γαλ. 6:6

Όταν πηγαίνεις για παράδειγμα να φας στα Goody's, δε πας να πληρώσεις το λογαριασμό στα Mac Donald's. Πληρώνεις εκεί που τρως. Ομοίως, δίνεις εκεί που τρέφεσαι πνευματικά.  

"Φέρτε όλα τα δέκατα στην αποθήκη, για να είναι τροφή στον οίκο μου· και, τώρα, δοκιμάστε με σε τούτο, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, αν δεν σας ανοίξω τούς καταρράκτες τού ουρανού, και εκχέω την ευλογία σε σας, ώστε να μη επαρκεί τόπος γι' αυτή·" Μαλ. 3:10

Έχω ακούσει πολλούς που χρησιμοποιούν αυτό  το εδάφιο λέγοντας ότι πρέπει να δεκατίζουμε στην τοπική μας εκκλησία και μετά κάθε άλλη προσφορά που θέλουμε να κάνουμε μπορεί να πηγαίνει σε άλλες διακονίες ή αγαθοεργίες. Συμφωνώ απόλυτα με αυτό εφόσον βέβαια η εκκλησία σας είναι μια πραγματική αποθήκη, ένα μέρος δηλαδή όπου κρατάτε το φαγητό σας ή πηγαίνετε για να πάρετε τροφή. 

Η τοπική εκκλησία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του έργου του Θεού εδώ στη γη. Μια τοπική εκκλησία μπορεί να σας θρέψει με τρόπο που καμιά άλλη διακονία δεν μπορεί. Ο ποιμένας σου μπορεί να ασχοληθεί προσωπικά μαζί σου, ακόμα και να σηκώσει το τηλέφωνο ένα βράδυ που έχεις ανάγκη. Εκεί θα πας να παντρέψεις τα παιδιά σου, εκεί θα τα στείλεις για να πάρουν βοήθεια και συμβουλή. Χρειαζόμαστε τη συναναστροφή άλλων πιστών και αυτό είναι κάτι που η τοπική εκκλησία μπορεί να το προσφέρει.  

Αυτά βέβαια ισχύουν σε έναν τέλειο κόσμο, αλλά όλοι μας γνωρίζουμε ότι δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο και όλες οι τοπικές εκκλησίες δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμά τους. Υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε εβδομάδα και δεν τρέφονται ποτέ. Εάν λοιπόν βρίσκεστε σε μια νεκρή εκκλησία που δεν σας τρέφει πνευματικά, είναι ώρα να φύγετε και να αναζητήσετε μια ζωντανή εκκλησία, όπου υπάρχει σωστή διδασκαλία, ο Λόγος του Θεού κηρύσσεται και το Πνεύμα του Θεού επιβεβαιώνει τον Λόγο με αποκαλύψεις, θεραπείες και θαύματα, με ανθρώπους που έρχονται και αναγεννούνται και πληρώνονται με Πνεύμα Άγιο. Τέτοιες εκκλησίες και διακονίες πρέπει να ενισχύετε με τις χρηματικές σας προσφορές (δέκατα, προσφορές, δωρεές).

Ας το δούμε λίγο και από μια άλλη σκοπιά. Συνεισφέροντας με τα χρήματά μας στην εγκαθίδρυση της Ουράνιας Βασιλείας, κάνουμε την καλύτερη επένδυση της ζωής μας. Μετατρέπουμε κάτι προσωρινό που στο τέλος θα πάψει να υπάρχει (χρήματα) σε κάτι παντοτινό που θα το απολαμβάνουμε αιώνια στην παρουσία του Κυρίου (αιώνια ζωή). 

Η τελευταία εντολή που αφήνει ο Κύριος στους μαθητές Του είναι να κάνουν μαθητές σε όλα τα έθνη "διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα παρήγγειλα σε σας..." Ματθ. 28:20

Το Ευαγγέλιο πρέπει να κηρυχθεί σε όλη την οικουμένη αλλά έχει ένα κόστος, τόσο σε προσωπικό αγώνα, όσο και σε χρήματα. Ας προσευχόμαστε ο Κύριος να δίνει σοφία και διάκριση σε όλους μας στο πώς να διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας, και στο πότε και πού να δίνουμε. 

Εύχομαι να ευλογηθήκατε με αυτό το μήνυμα. Θα ακολουθήσει το τέταρτο και τελευταίο μέρος...

Θαυμάσια Χάρη

  Από Αργύρης Σιμώνης

H προς Ρωμαίους επιστολή είναι το αριστούργημα του Παύλου επάνω στο θέμα της Χάρης του Θεού. Αν καταλάβουμε πραγματικά τι σημαίνει το να είμαστε κάτω από τη Χάρη του Θεού και όχι κάτω από το Νόμο, ελευθερωνόμαστε από πολλά δεσμά (τύψεις, αυτοκατάκριση, απογοήτευση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ασυγχωρησία και πολλά άλλα). 

"Επειδή, η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει· για τον λόγο ότι, δεν είστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη.

Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο.

Δεν ξέρετε ότι σε όποιον παριστάνετε τον εαυτό σας δούλους για υπακοή, είστε δούλοι εκείνου στον οποίο υπακούτε: Ή της αμαρτίας για θάνατο ή της υπακοής για δικαιοσύνη;" Ρωμ. 6:14-16

Αν ΔΕΝ έχεις αναρωτηθεί αυτό που λέει ο Παύλος 

"Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο.", τότε ΔΕΝ έχεις καταλάβει το πραγματικό νόημα της Χάρης του Θεού.

Η αμαρτία δεν μπορεί να μας εξουσιάσει όταν είμαστε κάτω από τη χάρη. Η Χάρη μας ελευθερώνει από την αμαρτία, ενώ ο Νόμος ενισχύει την αμαρτία:

"Το δε κεντρί τού θανάτου είναι η αμαρτία· και η δύναμη της αμαρτίας ο νόμος." 1Κορ. 15:56

Αν μας κυριαρχεί η αμαρτία, είναι επειδή είμαστε κάτω από τον Νόμο. Aυτό που διαβάσαμε στη Ρωμ.6:14, δείχνει ξεκάθαρα ότι ένας αληθινός πιστός ΔΕΝ είναι κάτω από τον Νόμο. 

Εξίσου σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Χάρη ΔΕΝ μας δίνει το ελεύθερο για να αμαρτήσουμε, αλλά μας ελευθερώνει από την αμαρτία και μας διδάσκει πώς να ζούμε με ευσέβεια:

"Επειδή, φανερώθηκε η σωτήρια χάρη τού Θεού προς όλους τούς ανθρώπους,

η οποία μάς διδάσκει να αρνηθούμε την ασέβεια και τις κοσμικές επιθυμίες, και να ζήσουμε με σωφροσύνη και με δικαιοσύνη και με ευσέβεια στον παρόντα αιώνα," Τίτ. 2:11-12

Από τη στιγμή της πνευματικής μας αναγέννησης, το πνεύμα μας γίνεται ένα με το Πνεύμα του Θεού, γινόμαστε νέα κτίσματα:

"Γι' αυτό, αν κάποιος είναι εν Χριστώ, είναι καινούργιο κτίσμα· τα αρχαία πέρασαν, δέστε, τα πάντα έγιναν καινούργια." 2Κορ. 5:17

Ο λόγος που ακόμα ο πιστός συνεχίζει να αμαρτάνει είναι τα κατάλοιπα του παλιού μας εαυτού (λανθασμένος τρόπος σκέψης, κακές συνήθειες, άσχημα συναισθήματα) που έχουν μείνει στον μη ανακαινισμένο νου μας. Γι' αυτό ο Παύλος γράφει:

 

"Και μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο." Ρωμ. 12:2

Η κατανόηση της ελευθερίας μας από τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να σπάσουμε την κυριαρχία της αμαρτίας στη ζωή μας. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή ο Νόμος ενίσχυσε την αμαρτία δημιουργώντας ενοχές που φέρνουν καταδίκη και θάνατο:

"Και ξέρουμε ότι όσα λέει ο νόμος, μιλάει προς εκείνους που είναι κάτω από τον νόμο· ώστε να φράξει κάθε στόμα, και ολόκληρος ο κόσμος να γίνει υπόδικος στον Θεό.

Επειδή, από έργα τού νόμου ΔΕΝ θα δικαιωθεί μπροστά Του καμιά σάρκα· για τον λόγο ότι, διαμέσου τού νόμου δίνεται σαφής γνώση τής αμαρτίας." Ρωμ. 3:19-20

Ο Νόμος επέσυρε επίσης την οργή του Θεού ενάντια στις αμαρτίες μας  "Επειδή, ο νόμος επιφέρει οργή· για τον λόγο ότι, όπου δεν υπάρχει νόμος ούτε παράβαση υπάρχει·" Ρωμ. 4:15

Όταν όμως δεχθούμε το απολυτρωτικό έργο του Χριστού για τις αμαρτίες μας, δεν χρειάζεται πλέον να φοβόμαστε την οργή του Θεού, επειδή όλη αυτή η οργή του Θεού εξευμενίστηκε επάνω στον Ιησού. Ο μισθός της αμαρτίας που είναι ο θάνατος, πληρώθηκε ήδη από τον Ιησού μας επάνω στο Σταυρό του Γολγοθά. 

O Νόμος δόθηκε για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό:

"Ώστε, ο νόμος έγινε παιδαγωγός μας στον Χριστό, για να ανακηρυχθούμε δίκαιοι διαμέσου τής πίστης·

τώρα, όμως, που ήρθε η πίστη, ΔΕΝ είμαστε πλέον κάτω από παιδαγωγό." Γαλ. 3:24-25

Γνωρίζοντας αυτό λοιπόν ελευθερωνόμαστε από την εξουσία της αμαρτίας, παρ' όλο που σαν Χριστιανοί μπορεί να συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε επειδή είμαστε ακόμα στην διαδικασία ανακαινίσεως του νου μας:

"Αν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.

Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία." 1Ιωάν. 1:8-9

Το μεγάλο όφελος όμως που απολαμβάνουμε εξ' αιτίας αυτής  της δωρεάς του Κυρίου μας, της θαυμάσιας Χάρης Του, είναι ότι δεν είμαστε πλέον καταδικασμένοι και δεν νιώθουμε χωρισμένοι από τον Θεό λόγω των αμαρτιών μας, αλλά είμαστε ελεύθεροι να τρέξουμε στον Θεό για βοήθεια αντί να φύγουμε μακρυά Του από φόβο:

"Ας πλησιάζουμε, λοιπόν, με παρρησία στον θρόνο τής χάρης, για να πάρουμε έλεος, και να βρούμε χάρη προς βοήθεια σε καιρό ανάγκης." Εβρ. 4:16

Θα κλείσω το μήνυμα με λίγη τροφή για σκέψη:

"Τι, λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε κάτω από νόμο, αλλά κάτω από χάρη; Μη γένοιτο." Ρωμ. 6:15

Αυτή είναι η τρίτη φορά στην επιστολή αυτή που ο Παύλος έθεσε αυτό το ερώτημα (Ρωμαίους 3:8,  6:1, και αυτό το εδάφιο). 

Αν ποτέ κανείς δεν έρθει με την ερώτηση αυτή, δηλαδή αν ο άνθρωπος τελικά μπορεί απλά να συνεχίσει να ζει στην αμαρτία, τότε δεν έχουμε κηρύξει το Ευαγγέλιο όπως το κήρυξε ο Παύλος.

Αμήν! 

Δείτε το βίντεο στο κανάλι μας στο YouTube:

Τα οικονομικά του Θεού (Μέρος 2ο): Μακάριο είναι το να δίνεις, παρά να παίρνεις.

  Από Αργύρης Σιμώνης 

Η διδασκαλία του Κυρίου επάνω στα οικονομικά και ιδιαίτερα στην προσφορά και τον δεκατισμό είναι θα έλεγα ένα από τα λιγότερο δημοφιλή θέματα στον χριστιανικό κόσμο, ενώ θα έπρεπε να είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας. Ο Κύριος μας το λέει ξεκάθαρα:

"Ο πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.

Αν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;" Λουκ. 16:10-11

Αυτό το μήνυμα αποτελεί το δεύτερο μέρος στη σειρά μαθημάτων "Τα οικονομικά του Θεού." Στο προηγούμενο μήνυμα (Μέρος 1ο) ασχοληθήκαμε με τρεις θεμελιώδεις αρχές:

- Αν δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον Κύριο με τα οικονομικά μου πώς θα Τον εμπιστευτώ με τη σωτηρία της ψυχής μου;

- Ο Θεός είναι η πηγή μου 

- Δεν είμαι ιδιοκτήτης των όσων έχω, αλλά διαχειριστής αυτών που ο Κύριος μου έχει εμπιστευτεί, με σκοπό να στερεώσει τη διαθήκη Του και να με κάνει ευλογία για άλλους.

"Επειδή, ποιος σε ξεχωρίζει από τον άλλον; Και τι έχεις που δεν το πήρες; Αν, όμως, πραγματικά το πήρες, γιατί καυχάσαι σαν να μη το πήρες;" 1Κορ. 4:7

Εδώ και χρόνια με τη γυναίκα μου εφαρμόζουμε αυτές τις αρχές και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις αποκαλύψεις που ο Κύριος μας έχει δώσει στο θέμα των οικονομικών. Ας δούμε τι μας λέει ο Παύλος εδώ:

"Αυτός, μάλιστα, που χορηγεί τον σπόρο σ' αυτόν που σπέρνει, και ψωμί για τροφή, είθε να χορηγήσει και να πληθύνει τον σπόρο σας, και να αυξήσει τα γεννήματα της δικαιοσύνης σας)·" 2Κορ. 9:10

Εδώ ο απόστολος Παύλος μιλάει μεταφορικά για να δείξει πως ο Κύριος προμηθεύει με περίσσεια τους ανθρώπους που δίνουν και καλύπτει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης. Ο τρώγων (καταναλωτής) λοιπόν είναι αυτός που χρησιμοποιεί τα οικονομικά του κυρίως για να καλύψει τις ατομικές του ανάγκες, ενώ ο σπορέας είναι αυτός που χρησιμοποιεί τα οικονομικά του κυρίως για να δώσει στη Βασιλεία του Θεού. Αυτό έχει να κάνει καθαρά με στάση καρδιάς.

Εκείνοι που επιθυμούν περισσότερα χρήματα για να μπορούν να πάρουν περισσότερα πράγματα, στα μάτια του Κυρίου είναι καταναλωτές. Όσοι επιθυμούν περισσότερα χρήματα για να μπορούν να προσφέρουν περισσότερα είναι σπορείς. Σε ποιά κατηγορία θέλεις να ανήκεις;

Οπωσδήποτε και οι σπορείς πρέπει να τρώνε. Έτσι καθώς εμπιστεύεσαι τον Κύριο, θα υπάρχουν πάντα πολλά και για εσένα. Αυτοί που επιδιώκουν μόνο να καλύψουν τις ανάγκες τους, ο Κύριος θα προμηθεύσει μέχρι εκεί: Για να καλύψουν τις ανάγκες τους. 

Δεν θα έχουν την αφθονία και την ευημερία που έρχεται με το να είναι σπορείς. Ο Κύριος δοξάζεται μέσα από την ευημερία μας και όχι μέσα από τη φτώχεια μας:

"Εσείς δεν διαλέξατε εμένα, αλλά εγώ διάλεξα εσάς, και σας διέταξα, για να πάτε εσείς και να κάνετε καρπό, και ο καρπός σας να μένει· ώστε, ό,τι αν ζητήσετε από τον Πατέρα στο όνομά μου, να σας το δώσει." Ιωάν. 15:16

Αυτό απαντά σε πολλές ερωτήσεις. Όσοι είναι εστιασμένοι μόνο σε αυτό που χρειάζονται οι ίδιοι, ο Θεός δεν τους δίνει αυτήν την υπερβολική αφθονία. Ξέρετε γιατί; Θα τα ξόδευαν μόνο για τον εαυτό τους. Μόλις δύο στίχους πριν από το εδάφιο που μελετάμε, ο Παύλος είπε:

"Είναι, όμως, δυνατός ο Θεός να σας δώσει με περίσσεια κάθε χάρη, ώστε έχοντας πάντοτε κάθε αυτάρκεια, σε κάθε τι, να περισσεύετε σε κάθε έργο αγαθό·" 2Κορ. 9:8

Προσέξτε ότι ο λόγος που ο Θεός κάνει τη χάρη Του να αφθονεί προς εσάς είναι ότι μπορείτε να αφθονείτε σε κάθε καλό έργο. Η ευημερία δεν είναι μόνο για σένα. Είναι για να μπορείς να ευλογείς και τους άλλους, και στα μάτια του Κυρίου πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά, αλλά αυτός που μπορεί να δώσει πολλά.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η ευημερία έχει να κάνει με την απληστία, και γι' αυτό της αντιτίθενται. Ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο:

"Επειδή, ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία· την οποία μερικοί, καθώς την ορέχθηκαν, αποπλανήθηκαν από την πίστη και πέρασαν τον εαυτό τους μέσα από πολλές οδύνες." 1Τιμ. 6:10

Το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα, αλλά η αγάπη για τα χρήματα. Όλα έχουν να κάνουν με στάση καρδιάς.

Η πραγματική Βιβλική ευημερία  είναι να μπορείς να είσαι ευλογία για τους άλλους. Η στάση του στυλ "Τα βγάζω πέρα, είμαι καλά και δεν χρειάζομαι κάτι περισσότερο" μπορεί να δείχνει μια φαινομενική ταπεινότητα, αλλά είναι καθαρά εγωιστική. Αυτή είναι η στάση ενός καταναλωτή και όχι ενός σπορέα.

Σύμφωνα με τη Β' Κορ. 9:10 που διαβάσαμε προηγουμένως, βγαίνει το συμπέρασμα ότι εάν δεν έχεις σπόρο (χρήματα), τότε δεν σπέρνεις όπως θα έπρεπε. Ο Θεός φροντίζει ώστε οι σπορείς να έχουν χρήματα σε αφθονία για κάθε καλό έργο. 

Είμαι σίγουρος ότι αν γινόταν μια έρευνα με την ερώτηση "Ποιός είναι ο λόγος που εργάζεσαι;" οι περισσότεροι θα απαντούσαν ότι δουλεύουμε για να μπορούμε να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας και να καλύπτουμε τις ανάγκες μας.

Δείτε όμως τι λέει ο Παύλος στους Εφεσίους:

"Αυτός που κλέβει, ας μη κλέβει πλέον, αλλά μάλλον ας κοπιάζει δουλεύοντας με τα χέρια του το καλό, για να έχει να μεταδίδει σ' εκείνον που έχει ανάγκη." Εφεσ. 4:28

Ο Λόγος του θεού μας λέει εδώ ότι ο σκοπός της εργασίας μας είναι να μπορούμε να ευλογούμε άλλους! Βλέπετε πώς λειτουργούν οι πνευματικές αρχές; Ο Ουρανός λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από τον κόσμο.

Σε περίπτωση που αναρωτηθείς: "Καλά, και με εμένα τι γίνεται; Πως θα ευλογηθώ και εγώ;"

Και φυσικά ο Κύριος θέλει να ευλογηθείς και εσύ, αλλά ο δρόμος προς την ευλογία είναι να Toν εμπιστευτείς , και να Του ζητήσεις να σε κάνει ευλογία για τους άλλους.

"Ζητάτε, και δεν παίρνετε, επειδή ζητάτε με κακή πρόθεση, για να δαπανήσετε στις ηδονές σας." Ιακ. 4:3

"Αλλά, ζητάτε πρώτα τη βασιλεία τού Θεού, και τη δικαιοσύνη του· και όλα αυτά θα σας προστεθούν." Ματθ. 6:33

Ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας καλύτερα από ότι εμείς. Όταν εμπιστευόμαστε τις υποσχέσεις του Κυρίου που είναι "Ναι και Αμήν" και προσευχόμαστε για το πως μπορούμε να γίνουμε ευλογία για τους άλλους, ο ίδιος ο Κύριος εμπλέκεται στα οικονομικά μας και καλύπτει κάθε μας ανάγκη με περίσσεια. Να είσαι σίγουρος ότι ο Θεός θα σε φροντίσει πολύ καλύτερα από ό,τι εσύ μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: Το μεγαλύτερο εμπόδιο προς την ευημερία μας  είναι το ότι επικεντρωνόμαστε περισσότερο στο πως θα φάμε και όχι στο πως θα σπείρουμε. Γινόμαστε έτσι όπως το φράγμα που εμποδίζει τη ροή του ποταμού αντί να το αφήσει να ρεύσει με δύναμη. 

Ο ίδιος Θεός που υποσχέθηκε την αιώνια ζωή όταν ομολογείς τον Ιησού ως Κύριό σου και πιστέψεις στην καρδιά σου ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς (Ρωμ. 10:9), είπε επίσης: "Δώστε και θα σας δοθεί".

"Σε όλα υπέδειξα σε σας ότι, κοπιάζοντας κατ' αυτό τον τρόπο, πρέπει να βοηθάτε τούς ασθενείς, και να θυμάστε τα λόγια τού Κυρίου Ιησού, ότι αυτός είπε: Μακάριο είναι το να δίνει κάποιος, μάλλον, παρά να παίρνει." Πράξ. 20:35

Γιατί λοιπόν ο Ιησούς είπε ότι είναι καλύτερο το να δίνεις παρά το να παίρνεις; 

Όταν ο Θεός μας ζητάει να κάνουμε κάτι δεν είναι επειδή χρειάζεται κάτι, αλλά επειδή είναι καλό για εμάς. Ο Κύριος δεν έχει ανάγκη ούτε τα χρήματά μας, ούτε τις υπηρεσίες μας. 

"Αλλά, ποιος είμαι εγώ, και ποιος είναι ο λαός μου, ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε πρόθυμα σε σένα με έναν τέτοιο τρόπο; Επειδή, τα πάντα έρχονται από σένα, και από τα δικά σου δίνουμε σε σένα.

Επειδή, είμαστε ξένοι μπροστά σου, και πάροικοι, όπως και όλοι οι πατέρες μας· οι ημέρες μας επάνω στη γη είναι σαν σκιά, και μονιμότητα δεν υπάρχει.

Κύριε, Θεέ μας, ολόκληρο αυτό το πλήθος που ετοιμάσαμε για να οικοδομήσουμε οίκο σε σένα για το άγιο όνομά σου, έρχεται από το χέρι σου, και τα πάντα είναι δικά σου." 1Χρ. 29:14-16

"Άκουσε λαέ μου, και θα μιλήσω· Ισραήλ, και θα διαμαρτυρηθώ εναντίον σου· ο Θεός, ο Θεός σου είμαι εγώ.

Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου, τα δε ολοκαυτώματά σου είναι πάντοτε μπροστά μου.

Δεν θα δεχθώ μοσχάρια από το σπίτι σου, τράγους από τα κοπάδια σου.

Επειδή, όλα τα θηρία τού δάσους δικά μου είναι, και τα κτήνη που βρίσκονται επάνω σε χίλια βουνά.

Γνωρίζω όλα τα πουλιά των βουνών, και τα θηρία τού χωραφιού είναι μαζί μου.

Αν πεινάσω, δεν θα το πω σε σένα· επειδή, δική μου είναι η οικουμένη και το πλήρωμά της.

Μήπως εγώ θα φάω κρέας ταύρων ή θα πιω αίμα τράγων;

Θυσίασε στον Θεό θυσία αίνεσης, και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου·" Ψαλ. 50:7-14

Άρχισε να εμπιστεύεσαι τον Κύριο με τα οικονομικά σου, ζήτησέ Του να σου μάθει να μην κοιτάς μόνο τις δικές σου ανάγκες, αλλά να αρχίσεις να σπέρνεις εκεί που σου δείχνει. Έτσι θα αλλάξει η ζωή σου και ποτάμια ευλογίας θα ρέουν μέσα από εσένα.  

"Ο δε Θεός μου θα εκπληρώσει κάθε ανάγκη σας, σύμφωνα με τον πλούτο του, με δόξα, διαμέσου τού Ιησού Χριστού." Φιλ. 4:19

Εύχομαι να ευλογήθηκες με αυτό το μήνυμα. Θα ακολουθήσει και 3ο μέρος όπου θα επικεντρωθούμε περισσότερο στις πρακτικές εφαρμογές όλων όσων έχουμε πει μέχρι τώρα...

Η δύναμη της Ανάστασης

 Από Αργύρης Σιμώνης

Η Ανάσταση του Κυρίου μας αποτελεί για πολλούς στον κόσμο θέμα αντιλεγόμενο, αλλά για εμάς είναι απολύτως θεμελιώδες στην χριστιανική μας πίστη: 

"Και αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, ούτε και ο Χριστός αναστήθηκε·

και αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε είναι μάταιο το κήρυγμά μας, αλλά και η πίστη σας είναι μάταιη·" 1Κορ. 15:13-14

Σε καμιά άλλη θρησκεία δεν προσφέρεται εξιλέωση αμαρτιών μέσω ενός Σωτήρα, ο οποίος μάλιστα αναστήθηκε από τους νεκρούς. Όλοι οι ηγέτες των υπόλοιπων θρησκειών εξακολουθούν να είναι στους τάφους τους. Ο τάφος του Ιησού μας όμως είναι άδειος επειδή νίκησε το θάνατο και αναστήθηκε από τους νεκρούς και αυτό ακριβώς το γεγονός είναι που κρατά σε ύπαρξη όλη την πίστη μας. 

Η Ανάσταση του Κυρίου μας είναι ένα ιστορικό γεγονός που έχει καταγραφεί ακόμα και από μη χριστιανούς. Κάποιοι προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να δικαιολογήσουν το λόγο της έλλειψης του σώματος του Ιησού από τον τάφο. Είπαν ότι κάποιοι το έκλεψαν, κάποιοι το έκρυψαν και διάφορα άλλα ανυπόστατα και αναπόδεικτα επιχειρήματα.

Οι Ρωμαίοι στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο, ανέφεραν ότι ήρθαν άγγελοι και ότι ο Ιησούς αναστήθηκε (Ματ. 28:2-4). Αυτοί μάλιστα ήταν και από τους πρώτους αυτόπτες μάρτυρες της Ανάστασης! 

Ίσως ακόμα να μην μπορούμε να αντιληφθούμε τη δύναμη της ανάστασης σε όλη της την έκταση, αλλά ο Λόγος του Θεού μας υπόσχεται ότι θα είναι φανταστική:

"Επειδή, θεωρώ ότι τα παθήματα του παρόντα καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε μας." Ρωμ. 8:18

Πολλά κακά και άσχημα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας, (πόλεμοι, θάνατοι, αρρώστιες, βάσανα) που μπορεί να φέρνουν απελπισία ή απογοήτευση, αλλά όταν κρατάμε στην καρδιά μας την εικόνα αυτή του ουρανού, ότι δηλαδή θα είμαστε στην παρουσία του Κυρίου, όλες αυτές οι θλίψεις του κόσμου δεν είναι καν άξιες αναφοράς! 

Αυτή είναι η δύναμη και η ελπίδα της Ανάστασης! Η Ανάσταση ακυρώνει τον φόβο του θανάτου. Όταν έρχεσαι στον Ιησού δεν αποδέχεσαι απλά μια θρησκεία, αλλά εξασφαλίζεις τη σωτηρία σου και την δική σου ανάσταση προς αιώνια ζωή μαζί Του: 

"Ο Ιησούς είπε σ' αυτήν: Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή· αυτός που πιστεύει σε μένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει." Ιωάν. 11:25

"αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς·

επειδή, με την καρδιά πιστεύει κάποιος προς δικαιοσύνη, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρία·" Ρωμ. 10:9-10

Ο θάνατος υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας, αλλά ήταν σε αδράνεια. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή στο βιβλίο της Γένεσης:

"από το δέντρο τής γνώσης τού καλού και του κακού, όμως, δεν θα φας απ' αυτό· επειδή, την ίδια ημέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις οπωσδήποτε." Γέν. 2:17

Ο Ιησούς όμως ήρθε για να καταργήσει αυτόν που θέλει να σε σκοτώσει:

" Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός τού Θεού, για να καταστρέψει τα έργα τού διαβόλου." 1Ιωάν. 3:8  

"Επειδή, ο μισθός τής αμαρτίας είναι θάνατος· το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Ιησού Χριστού τού Κυρίου μας." Ρωμ. 6:23

Ο Ιησούς νίκησε το θάνατο με τον δικό Του θάνατο. Από τη στιγμή που ο μισθός πληρώθηκε, (μιλώντας πάντα με την προοπτική της αιωνιότητας και όχι με την πρόσκαιρη  ζωή μας εδώ στη γη) ο θάνατος δεν έχει πλέον κανένα δικαίωμα επάνω μας:

"Κι εσάς, που ήσασταν νεκροί στα αμαρτήματα και στην ακροβυστία τής σάρκας σας, σας ζωοποίησε μαζί του, καθώς σας συγχώρεσε όλα τα πταίσματα,

όταν εξάλειψε το χειρόγραφο με τα διατάγματα, που ήταν εναντίον σας, και το αφαίρεσε από το μέσον, καρφώνοντάς το επάνω στον σταυρό·

και αφού απογύμνωσε τις αρχές και τις εξουσίες, τις καταντρόπιασε δημόσια, όταν, επάνω του, θριάμβευσε εναντίον τους." Κολ. 2:13-15

Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό: Ο Ιησούς δεν θυσιάστηκε για να αγνοούμε την αμαρτία. Ο Κύριος συνεχίζει να μισεί την αμαρτία και πέθανε για να καταργήσει την εξουσία της από επάνω μας.  Συνοπτικά, ο Κύριος ανέβηκε επάνω στο σταυρό για τρεις βασικούς λόγους:

- Πήρε τη δική μας θέση, δηλαδή τιμωρήθηκε για κάτι που κανονικά έπρεπε εμείς να τιμωρηθούμε,

- Κατάργησε την δύναμη της αμαρτίας,

- Αποκατέστησε την κατεστραμμένη μας σχέση με τον Πατέρα εξ' αιτίας της αμαρτίας και μας συμφιλίωσε μαζί Του.

Αυτή είναι και η ελπίδα που έχουμε χάρη στη θυσία του Ιησού μας. Η λέξη "ελπίδα" δε σημαίνει ότι απλά εύχομαι ή επιθυμώ να γίνει κάτι. Ο Βιβλικός ορισμός της ελπίδας είναι "η χαρούμενη προσδοκία για κάτι καλό που έρχεται". 

Το Σύμβολο της Πίστεως μάλιστα τελειώνει με αυτά τα λόγια:

"Προσδοκώ ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Αμήν!"

Όταν ο άγγελος του Κυρίου  μετακίνησε την πέτρα για να δουν ότι ο τάφος ήταν άδειος, κάθησε επάνω στην πέτρα για να απεικονίσει τον Θεό που βρίσκεται πάνω από κάθε μας πρόβλημα.

Ας μείνουμε λοιπόν με αυτή την εικόνα στην καρδιά μας και αν υπάρχει έλλειψη ελπίδας σε κάποιον τομέα στη ζωή σου προσεύχομαι ο Κύριος να σου αποκαλύψει:

"ποιος είναι ο πλούτος τής δόξας τούτου τού μυστηρίου στα έθνη, που είναι ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα τής δόξας·" Κολ. 1:27

Αμήν!

H παραβολή των δέκα παρθένων

 Από Αργύρης Σιμώνης

Στην παραβολή των δέκα παρθένων (Ματ. 25:1-13) ο Ιησούς μας δίνει μια πολύ σοβαρή προειδοποίηση. Για να καταλάβουμε όμως τη συγκεκριμένη παραβολή, πρέπει να μπούμε στο πνεύμα που ο Κύριος μιλάει και να δούμε τι είπε λίγο πριν (ο φρόνιμος δούλος) αλλά και μετά την παραβολή αυτή (τα τάλαντα).

Από το προηγούμενο κεφάλαιο (Ματ. 24:42-51) ο Ιησούς υποδεικνύει την ανάγκη να είμαστε έτοιμοι για την επιστροφή Του. Όπως ο κλέφτης έρχεται σε ανύποπτο χρόνο όταν κανείς δεν είναι προετοιμασμένος, έτσι και ο Κύριος θα επιστρέψει σε μια εποχή που οι άνθρωποι δεν Τον αναζητούν. Γι' αυτό ο Θεός μας έδωσε στο Λόγο Του τα σημάδια των έσχατων καιρών για να μας βοηθήσει να είμαστε προετοιμασμένοι και μας προφήτευσε ότι τότε θα υπάρχει μια κατάσταση απάθειας: 

"Και επειδή η ανομία θα πληθύνει, η αγάπη των πολλών θα ψυχρανθεί." Ματθ. 24:12

Αυτή η απάθεια θα τείνει να αποκοιμίσει ακόμα και τους πιστούς αν δεν προσέχουμε τα λόγια Του. Έτσι έγινε και την εποχή του Νώε, όπου οι άνθρωποι αρνήθηκαν να προετοιμαστούν για τον επερχόμενο κατακλυσμό επειδή ήταν απορροφημένοι με τα δικά τους:

"Επειδή, όπως στις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, νυμφεύονταν και νύμφευαν, ως την ημέρα κατά την οποία ο Νώε μπήκε μέσα στην κιβωτό·

και δεν κατάλαβαν, μέχρις ότου ήρθε ο κατακλυσμός, και τους σήκωσε όλους· έτσι θα είναι και η παρουσία τού Υιού τού ανθρώπου·" Ματθ. 24:38-39

Η παραβολή των δέκα παρθένων συνεχίζει ξεκάθαρα το μάθημα σχετικά με την ανάγκη να είμαστε έτοιμοι για την επιστροφή του Κυρίου. Όπως και με τις πέντε ανόητες παρθένες, όσοι δεν είναι έτοιμοι δεν θα έχουν χρόνο να προετοιμαστούν αφού έρθει ο Κύριος. Δεν θα υπάρξουν δεύτερες ευκαιρίες. Αυτή η παραβολή, μαζί με τις άλλες τρεις σε αυτήν την ομιλία, διδάσκει επίσης ότι ο Κύριος θα κάνει έναν διαχωρισμό. Δεν θα εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών όλοι όσοι φωνάζουν σε Αυτόν, "Κύριε, Κύριε" (Ματθαίος 7:21).

Ας δούμε λίγο τους συμβολισμούς και το μάθημα που μας διδάσκει ο Κύριος μέσα από την παραβολή αυτή:

Εδώ απεικονίζεται ότι οι μισοί όσων αναζήτησαν τον Κύριο

δεν Τον βρήκαν, που σημαίνει ότι πολλοί είναι αυτοί που θα καταλήξουν στην απώλεια με την έλευση του Κυρίου:

"Μπείτε μέσα από τη στενή πύλη· επειδή, πλατιά είναι η πύλη, και ευρύχωρος ο δρόμος που φέρνει στην απώλεια, και πολλοί είναι αυτοί που μπαίνουν μέσα απ' αυτή." Ματθ. 7:13

Οι φρόνιμες παρθένες πήραν επιπλέον λάδι μαζί τους δείχνοντας ότι ήταν έτοιμες να περιμένουν όσο χρειαστεί για τον γαμπρό. Η εφαρμογή για εμάς είναι ότι πρέπει να σταθούμε όσο χρειαστεί χωρίς να βάζουμε όρια στο να υπηρετούμε τον Κύριο.

Σε κάποια στιγμή τις πήρε ο ύπνος. Ο ύπνος χρησιμοποιείται συχνά συμβολικά για τον θάνατο. Με τη λογική αυτή, αυτές οι παρθένες περιγράφουν όλη την ανθρωπότητα. Όλοι θα κοιμηθούμε ή θα πεθάνουμε και μετά θα εμφανιστούμε ενώπιον του Κυρίου:

"Και καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μια φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση·" Εβρ. 9:27

Το λάδι συμβολίζει τη ζωή. Όλες τους είχαν ζωή αλλά μόνο πέντε από αυτές είχαν αιώνια ζωή. Μόλις πέθαναν οι πέντε ανόητες παρθένες, οι μή αναγεννημένες, δεν είχαν την αιώνια ζωή:

"Αποκρίθηκε ο Ιησούς και του είπε: Σε διαβεβαιώνω απόλυτα, αν κάποιος δεν γεννηθεί από επάνω, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία τού Θεού." Ιωάν. 3:3

Όταν ο Κύριος έρχεται τα μεσάνυχτα, αυτό συμβολίζει δύο πράγματα: 

- Θα έρθει σε ανύποπτη ώρα και 

- Τα μεσάνυχτα είναι το τέλος της ημέρας, ή αλλιώς ο θάνατος, όπως σχολίασα λίγο πιο πάνω.

Συνεχίζοντας τον συμβολισμό αυτών των παρθένων που κοιμούνται, ο Κύριος αναφέρεται στον θάνατο. Όλες τους πέθαναν και αναστήθηκαν, δείχνοντας ότι υπάρχει ανάσταση δικαίων και αδίκων: 

 

"έχοντας ελπίδα στον Θεό, την οποία κι αυτοί οι ίδιοι προσμένουν, ότι πρόκειται να γίνει ανάσταση των νεκρών, και δικαίων και αδίκων." Πράξ. 24:15

Το ότι οι μωρές παρθένες δεν μπορούσαν να πάρουν λάδι από τις φρόνιμες, συμβολίζει το γεγονός ότι δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία μετά το θάνατο να τακτοποιήσεις τη σχέση σου με το Θεό. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να σταθούμε ενώπιον του Κυρίου με βάση τις επιλογές που κάνουμε σε αυτή τη ζωή. Δεν μπορούμε να φέρουμε κανέναν στον παράδεισο μαζί μας βάσει αυτού που έχουμε εμείς. Καθένας  θα είναι υπόλογος των αποφάσεών του και θα πρέπει να έχει τη δική του προσωπική σχέση με τον Κύριο. 

Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που απορρίπτουν και γελοιοποιούν τον Κύριο, αλλά μετά τον θάνατο, όταν όλοι σταθούμε ενώπιον του Θεού, κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας θα ομολογήσει τον Ιησού ως Κύριο:

"ώστε στο όνομα του Ιησού να λυγίσει κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων,

και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος, σε δόξα τού Πατέρα Θεού." Φιλ. 2:10-11

Αυτές οι ανόητες παρθένες κάλεσαν τον Κύριο να τις αφήσει να μπουν, αλλά ο Κύριος τις απαντά:

"Σας διαβεβαιώνω, δεν σας γνωρίζω." Ματθ. 25:12

Κανείς από εμάς δεν γνωρίζει την ημέρα του θανάτου μας ή την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, ώστε όταν ο Κύριός μας έρθει, να μας βρει με γεμάτα λυχνάρια:

"αν με το στόμα σου ομολογήσεις Κύριο, τον Ιησού, και μέσα στην καρδιά σου πιστέψεις ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς·

επειδή, με την καρδιά πιστεύει κάποιος προς δικαιοσύνη, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρία·" Ρωμ. 10:9-10

Αμήν!

Η λύση στο πρόβλημά σου

Από Αργύρης Σιμώνης

Καθώς ολοένα και περισσότερο πλησιάζουμε στην Μεγάλη Εβδομάδα, τα πάθη, τη σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου μας, ο Λόγος του Θεού μας υπενθυμίζει:

"αποβλέποντας στον Ιησού, τον αρχηγό και τελειωτή τής πίστης, ο οποίος, εξαιτίας τής χαράς που ήταν μπροστά του, υπέφερε σταυρό, καταφρονώντας τη ντροπή, και κάθησε στα δεξιά τού θρόνου τού Θεού." Εβρ. 12:2

Όπως ένας αθλητής έχει ένα στόχο ή ένα έπαθλο στο οποίο είναι προσηλωμένος και αγωνίζεται να το κατακτήσει, έτσι και εμείς καλούμαστε να έχουμε τον Ιησού μας ως κύριο μέλημά μας. Είναι ο αρχηγός και τελειωτής της πίστης μας και αν δεν είμαστε προσηλωμένοι σε Αυτόν, η πίστη μας ποτέ δε θα είναι πλήρης. 

Πώς λοιπόν ο Κύριος έτρεξε τον δικό Του αγώνα; Γνωρίζουμε ότι νίκησε και το παραπάνω εδάφιο μας αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίον το πέτυχε αυτό. Ήταν προσηλωμένος στη "χαρά που ήταν μπροστά Του".  

Ο Ιησούς υπέφερε πόνο και μαρτύρια όσο κανένας άνθρωπος επάνω στη γη. Πήρε πάνω Του κάθε αρρώστια και κατάρα του κόσμου, και έγινε κυριολεκτικά αμαρτία για χάρη μας:

"Επειδή, εκείνον που δεν γνώρισε αμαρτία, τον έκανε για χάρη μας αμαρτία, για να γίνουμε εμείς δικαιοσύνη τού Θεού διαμέσου αυτού." 2Κορ. 5:21

"Όπως πολλοί έμειναν εκστατικοί επάνω σου, τόσο το πρόσωπό του ήταν άδοξο, περισσότερο από κάθε άνθρωπο, και η μορφή του περισσότερο από τους γιους των ανθρώπων!" Ησ. 52:14

Ο Κύριος δεν κοιτούσε το μαρτύριο που θα υπέφερε, αλλά τα λάφυρα της νίκης Του και αυτό είναι το παράδειγμα που πρέπει να μιμούμαστε και εμείς. Για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες στη ζωή μας θα πρέπει να εστιάζουμε στο καλό και όχι στο κακό. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τι Τον περίμενε μπροστά Του. Τον βλέπουμε στον κήπο της Γεσθημανή μια νύχτα πριν τη σταύρωσή Του να προσεύχεται στον Πατέρα και να του ζητά αν είναι δυνατόν να εκπληρώσει το θέλημά Του με άλλον τρόπο:

"λέγοντας: Πατέρα, αν θέλεις, να απομακρύνεις από μένα τούτο το ποτήρι· όμως, όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου ας γίνει." Λουκ. 22:42

 Μόλις όμως κατάλαβε  ότι αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος, άφησε στην άκρη την αγωνία των παθημάτων Του και επικεντρώθηκε στην χαρά της νίκης Του, ότι δηλαδή εσύ και εγώ θα είμαστε ο καρπός της θυσίας Του!  

Όπως ακριβώς ο Κύριος, έτσι και εμείς έχουμε τη δύναμη να εκτιμούμε ή να καταφρονούμε όλα όσα μας συμβαίνουν. Κάποιοι λένε ότι είμαστε απλά προϊόντα του περιβάλλοντός μας και ότι δεν μπορούμε να ελέγχουμε τον τρόπο που αντιδρούμε. Στο εδάφιο που διαβάσαμε εδώ όμως ο Ιησούς μας διδάσκει εντελώς το αντίθετο. 

Ο νους μας είναι όπως ένας μεγεθυντικός φακός. Αυτό που εστιάζουμε την προσοχή μας γίνεται μεγαλύτερο και από όπου απομακρύνουμε τη σκέψη μας, γίνεται ολοένα και μικρότερο και με λιγότερη επιρροή επάνω μας. Εμείς είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για την αξία που δίνουμε σε οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και αυτός είναι ο λόγος που πολλοί άνθρωποι ενώ περνούν τις ίδιες καταστάσεις, αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι γίνονται ψυχωτικοί με τα προβλήματά τους ενώ κάποιοι άλλοι μπορούν να αφήνουν στην άκρη αυτό που συνέβη και να προχωρούν στη ζωή τους. 

Ζούμε σε πονηρούς καιρούς και με όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι πολύ εύκολο να πέσουμε σε παγίδες και να αποπροσανατολιστούμε. Εσύ σε ποιά μερίδα ανθρώπων θέλεις να ανήκεις; Θέλεις να είσαι με αυτούς που παρασύρονται από κάθε άνεμο που φυσάει, ή από αυτούς που ακολουθούν το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου:

"Αλλά, ένα πράγμα κάνω, λησμονώντας μεν όσα βρίσκονται πίσω, επεκτεινόμενος δε σε όσα βρίσκονται μπροστά, τρέχω προς τον σκοπό, για το βραβείο τής άνω κλήσης τού Θεού εν Χριστώ Ιησού." Φιλ. 3:14

Τα οικονομικά του Θεού (Μέρος 1ο)

 Από Αργύρης Σιμώνης 

Ξέρατε ότι ο Ιησούς στις διδασκαλίες Του μίλησε  για τα χρήματα και τα οικονομικά περισσότερο από ότι για τον Παράδεισο και την Κόλαση μαζί;

Οι παραβολές Του παρουσιάζονται στα ευαγγέλια, κυρίως του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά, με τον Λουκά να κατέχει τα πρωτεία. Οι πιο γνωστές από αυτές:

- Η παραβολή των ταλάντων (Ματθ. 25:14-30, Λουκ. 19:22-27)

- Η παραβολή του άφρονα πλουσίου (Λουκ. 12:16-21)

- Η παραβολή του άδικου διαχειριστή (Λουκ. 16:1-9)

- Η παραβολή του αγνώμονα υπηρέτη (Ματθ. 18:23-31)

- Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου (Λουκ. 16:19-31)

Ποιός είναι ο λόγος λοιπόν που ο Ιησούς έδωσε τόσο μεγάλη βαρύτητα στα χρήματα; Το κλειδί βρίσκεται στα λόγια Του εδώ:

"Ο πιστός στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι πιστός· και ο άδικος στο ελάχιστο, και στο πολύ είναι άδικος.

Αν, λοιπόν, στον άδικο μαμωνά δεν φανήκατε πιστοί, ποιος θα σας εμπιστευθεί τον αληθινό πλούτο;" Λουκ. 16:10-11

Εδώ ο Κύριος μιλάει για χρήματα, τα οποία τα αναφέρει ως το ελάχιστο. Ο Θεός εκτιμά τους ανθρώπους και οι άνθρωποι εκτιμούν τα χρήματα. Όταν υιοθετούμε τις αξίες του Θεού, τότε οι άνθρωποι παίρνουν την πραγματική τους θέση και τους βλέπουμε στην καρδιά μας με τα μάτια του Κυρίου, ως πολύτιμους και σημαντικούς δηλαδή.  

Θα παραθέσω κάποιες θεμελιώδεις αρχές, τις οποίες όταν τις εφαρμόσουμε θα αλλάξουν ριζικά τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα οικονομικά μας και θα φέρουν ευλογία και ελευθερία στη ζωή μας. 

Το πρώτο μεγάλο βήμα προς την οικονομική ευλογία είναι να αναγνωρίσεις ότι ο Θεός είναι η πηγή σου. Όσο πιστεύεις ότι η ικανότητα και τα ταλέντα που έχεις είναι αυτό που σε κάνει να ευημερείς, τότε θα δυσκολευτείς πολύ να είσαι πιστός σε αυτό το ελάχιστο που ο Κύριος μιλάει στην παραβολή Του. Αν σκέφτεσαι ότι είσαι αυτοδημιούργητος και ότι ο Θεός δε σου έδωσε πλούτη αλλά τα απέκτησες με σκληρή δουλειά και θυσίες, έχω να σου πω το εξής:

"κάθε αγαθή δόση, και κάθε τέλειο δώρημα, είναι από πάνω, το οποίο κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων, στον οποίο δεν υπάρχει αλλοίωση ή σκιά μεταβολής." Ιακ. 1:17

Ο Κύριος είναι η πηγή των όσων έχεις. Αυτός είναι ο Δημιουργός σου που σου έδωσε ζωή, Αυτός σου έδωσε όλη τη σοφία και τις ικανότητες που έχεις, και Αυτός είναι ο λόγος που έχεις γεννηθεί στην πιο ευημερούσα εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας.  

Ο Ιάκωβος μας λέει στην επιστολή του:

"Θέλεις, όμως, ω μάταιε άνθρωπε, να γνωρίσεις ότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή;" Ιακ. 2:20

Όπως η πίστη είναι νεκρή χωρίς έργα, έτσι και η πίστη για οικονομική ευημερία δίχως την γνώση στη διαχείριση των οικονομικών και τους πνευματικούς νόμους που τη διέπουν, θα είναι άκαρπη. 

"Είναι, όμως, δυνατός ο Θεός να σας δώσει με περίσσεια κάθε χάρη, ώστε έχοντας πάντοτε κάθε αυτάρκεια, σε κάθε τι, να περισσεύετε σε κάθε έργο αγαθό·" 2Κορ. 9:8

O Παύλος εδώ τονίζει ότι όταν είμαστε καλοί διαχειριστές, όταν δηλαδή βοηθούμε στην κάλυψη αναγκών των άλλων, ο Κύριος θα φροντίσει να κάνει χάρη και να μας προμηθεύσει με αφθονία ώστε "να περισσεύουμε σε κάθε έργο αγαθό". 

Η Εκκλησία έχει διδάξει επάνω στην αρχή της προσφοράς και τις υποσχόμενες ευλογίες του Θεού που βασίζονται στο νόμο της σποράς και του θερισμού, αλλά πιστεύω ότι αυτό απλώς αγγίζει μόνο την επιφάνεια των όσων διδάσκει ο Λόγος του Θεού επάνω στα οικονομικά. Η πνευματική πλευρά της διαχείρισης πρέπει να συμπληρώνεται από την πρακτική πλευρά. 

Να γίνω πιο συγκεκριμένος εδώ και να μιλήσω με ένα παράδειγμα. Για να είμαστε καλοί διαχειριστές, πρέπει να είμαστε σε συμφωνία με τον Θεό όσον αφορά  τον σκοπό των χρημάτων:

"Αλλά, θα θυμάσαι τον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, αυτός είναι που σου δίνει δύναμη να αποκτάς πλούτη, για να στερεώσει τη διαθήκη του, που ορκίστηκε στους πατέρες σου, όπως είναι τη σημερινή ημέρα." Δευτ. 8:18

To πρώτο πράγμα που βλέπουμε εδώ είναι ότι ο Θεός δεν βρέχει λεφτά επάνω μας, αλλά μας δίνει τη δύναμη να δημιουργήσουμε πλούτο. Αυτό φυσικά απαιτεί κινήσεις από την πλευρά μας. Υπάρχουν κάποια πρακτικά πράγματα που πρέπει να κάνουμε εδώ, στο τώρα, αν θέλουμε να δούμε οικονομική επιτυχία.

Ο Θεός θέλει να ευημερείς περισσότερο από ότι εσύ το θέλεις. Όσο τιμάς τον Θεό με τα οικονομικά σου και εφαρμόζεις τις δικές Του αρχές, η ζωή σου θα αλλάζει, θα αποκτήσεις οικονομική ελευθερία και θα μπορείς να είσαι ευλογία και για πολλούς άλλους.   

Είναι σημαντικό το πνευματικό και το πρακτικό κομμάτι να συνεργάζονται για να βιώσουμε αληθινή αφθονία.

Κάτι εξίσου σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσεις ότι τα χρήματα που έχεις δεν σου ανήκουν: 

"ΤΟΥ Κυρίου είναι η γη, και το πλήρωμά της· η οικουμένη, και όσοι κατοικούν σ' αυτή." Ψαλ. 24:1

Είσαι ένας διαχειριστής σε αυτά που ο Κύριος σου εμπιστεύτηκε. Αυτός σε προίκισε με ταλέντα και ικανότητες. Σε ευλόγησε με μια δουλειά, σου χάρισε υγεία και δύναμη, έκανε να βρεις χάρη μπροστά σε άλλους ανθρώπους, έφερε συνεργάτες, πελάτες και βοηθούς στο δρόμο σου. Ο Κύριος σου έδωσε όλα όσα χρειάζεσαι για να ευημερήσεις και εξαρτάται από εσένα πώς θα διαχειριστείς τα οικονομικά που σου εμπιστεύτηκε. 

Η νοοτροπία του ιδιοκτήτη, ότι δηλαδή ό,τι έχω μου ανήκει, οδηγεί τον άνθρωπο να προσπαθεί να κάνει τα πάντα με τις δικές του δυνάμεις και προσθέτει άγχος και μέριμνες στην καθημερινότητά του. Η νοοτροπία του διαχειριστή όμως, ελευθερώνει και βοηθάει στο να λάβουμε τις ευλογίες του Θεού. Οι ευλογίες αυτές είναι ανεξάρτητες από τις επιδόσεις μας ή κατά πόσο τις "αξίζουμε". 

Ο Αβραάμ δεν ευλογήθηκε για τις επιχειρηματικές του ικανότητες, ούτε για την ακεραιότητά του, αλλά επειδή ο Κύριος το υποσχέθηκε: 

  

"και θα σε κάνω να γίνεις ένα μεγάλο έθνος· και θα σε ευλογήσω, και θα μεγαλύνω το όνομά σου· και θα είσαι για ευλογία·" Γέν. 12:2

H ευλογία δεν βασιζόταν στις επιδόσεις του, αλλά στη χάρη του Κυρίου που τον έκανε πλούσιο. Ο Κύριος είναι η πηγή σου και όπως έκανε ο Αβραάμ, πρέπει να αναγνωρίσεις ότι τα χρήματα που έχεις ανήκουν στον Κύριο. Τότε μόνο θα αρχίσουν να δουλεύουν στη ζωή σου όλα όσα λέει η Γραφή για τα χρήματα και τα οικονομικά. Αυτό θα σε ελευθερώσει από την παγίδα του να είσαι δούλος των χρημάτων και θα ανοίξει τους ορίζοντες μπροστά σου να εμπειριστείς μια ευημερία που ποτέ πριν δεν είδες.

Αναγνωρίζοντας το Θεό σαν την πηγή σου, δε σημαίνει ότι κάθεσαι σπίτι και δεν κάνεις τίποτα. Ο Κύριος έχει κάνει το μέρος Του, μας έχει ήδη ευλογήσει με κάθε πνευματική ευλογία στα επουράνια (Εφ. 1:3), αλλά κι εμείς πρέπει να κάνουμε το μέρος μας. Πρέπει να εργαστούμε και ο Κύριος είναι αυτός που θα φέρει την αύξηση. Εδώ μπαίνει σε εφαρμογή ο νόμος της σποράς και του θερισμού. Όπως ο Κύριος έχει δώσει τη γη στον γεωργό για να τη σπέρνει, του δίνει βροχή και κάνει τη σοδειά του να αυξάνει, του  δίνει υγεία και δύναμη για να μπορεί να δουλεύει, έτσι ακριβώς η ευλογία Του μας ευημερεί και το θεμέλιο αυτής της ευημερίας είναι να δεις τον εαυτό σου ως διαχειριστή της περιουσίας του Κυρίου!

Τα οικονομικά σου λοιπόν είναι το ελάχιστο που μπορείς να θέσεις την πίστη σου στον Κύριο. Αν δεν μπορείς να εμπιστευτείς τον Θεό με τα οικονομικά σου, πώς θα μπορέσεις να Τον εμπιστευτείς με τη ζωή σου;

Εύχομαι να ευλογήθηκες με αυτή την εργασία, που αποτελεί απλά την κορυφή του παγόβουνου. Θα ακολουθήσει και συνέχεια, με μεγαλύτερη εμβάθυνση στο θέμα, καθώς και τις πρακτικές εφαρμογές που το συνοδεύουν.